ป!”
ผู้ปลุกพลังทั้งหลายต่างก็แยกย้ายกันหลบหนีโดยไม่คิดที่จะต้านทานแม้แต่น้อย
บ้าไปแล้ว!
แม้แต่ราชันย์เทวะยุทธ์สี่คนก็ยังสู้ไม่ได้ แล้วพวกเขาจะกล้าโจมตีฉู่โม่วได้ยังไงกัน?
พวกเขาแค่หวังว่าจะหลบหนีการไล่ล่าของฉู่โม่วได้ก็เพียงพอแล้ว
ในตอนนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนวิ่งหนีแตกกระเจิงและรู้สึกโกรธพ่อแม่ขึ้นมาที่ไม่ให้ขามาดีกว่านี้
แต่…
“จะหนีเหรอ?”
ฉู่โม่วไม่ได้ไล่ตามไปแต่กลับยืนอยู่กับที่ คันศรดาวตกพลันปรากฏขึ้นในมือ เขาง้างมันขึ้น เล็งไปยังกลุ่มผู้ปลุกพลังที่กำลังหลบหนี ด้วยพลังจิตที่มุ่งมั่น ภาพลวงตาลูกศรก็ก่อตัวขึ้น
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ลูกธนูถูกยิ่งออกไปดอกแล้วดอกเล่า
พวกมันรวดเร็วจนทะลุผ่านห้วงอากาศและตามทันเหล่าผู้ปลุกพลังได้ในพริบตา แล้วจึงระเบิดร่างกายของอีกฝ่ายออกทันที
เป็นช่วงเวลาหนึ่ง…
แสงสว่างแสนงดงามนับไม่ถ้วนราวกับดอกไม้ไฟปรากฏขึ้นบนผืนฟ้า พวกมันคือผู้ปลุกพลังแต่ละคนที่ถูกปลิดชีวิต
ภายในเวลาไม่นาน…
ฉู่โม่วยิงธนูออกไปกว่าหลายร้อยดอกแล้ว และแทบทุกดอกก็สามารถสังหารผู้ปลุกพลังได้สำเร็จ
ในพริบตาเดียว ผู้ปลุกพลังทุกคนจากหอการค้าจูหยวนที่หลบหนีไปต่างก็ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิต
ตอนนี้การต่อสู้ได้จบสิ้นลงแล้ว…
เมื่อฉู่โม่วเก็บกวาดสมบัติมาและกลับไปที่ยานอวกาศ เขาก็พบว่าผู้ปลุกพลังจากเผ่ามนุษย์แพนด้าแดงยังยืนนิ่งอยู่ด้วยสีหน้ามึนงงราวกับว่ายังไม่ได้สติกลับคืนมา
“สวัสดี!”
ฉู่โม่วกล่าวทักทายด้วย
