ชางหลาง และพ่อของฉันคือผู้นำแห่งราชวงศ์ชางหลางผู้ยิ่งใหญ่ เขาแข็งแกร่งมากกว่าราชันย์เทวะยุทธ์สิบคนรวมพลังกันเสียอีก ดังนั้นถ้าฆ่าฉัน…”
แม้จะดูเป็นการขอร้อง แต่มันก็ตามมาด้วยคำขู่
แต่ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร ฉู่โม่วก็ไม่สนใจ
ในที่สุด …ชายหนุ่มก็เดินไปถึงตัวองค์ชายรอง
ปราศจากความลังเล เขาสะบัดกระบี่ในมือ ตัดหัวองค์ชายรองผู้หวาดกลัวในทันที
ฟุ่บ!
ควบคู่มาด้วยเสียงหัวที่หลุดออกจากบ่า ร่างขององค์ชายลำดับสองแห่งราชวงศ์ชางหลางก็ล้มลง
“เฮ้อ…”
เมื่อทุกสิ่งอย่างสงบลงแล้ว ฉู่โม่วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว
ตอนนั้น
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
การต่อสู้นี้…
เขาค่อนข้างมีความสุขที่เห็นว่าตนสามารถสังหารราชันย์เทวะยุทธ์ได้ นี่ถือเป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงถึงความแข็งแกร่งในตอนนี้ แถมยังมีพลังเหลืออยู่ด้วย
‘กำจัดราชันย์เทวะยุทธ์ก็ไม่ได้ใช้พลังมากมายอะไรเลยนี่นา’
‘จากจุดนี้ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับราชันย์เทวะยุทธ์ถึงสองคนพร้อมกัน หรืออาจจะสามคนเลยก็ได้ ฉันก็ยังรับมือไหว!’
‘ยังไงก็เถอะ มันคงจะเป็นเรื่องยากถ้าครึ่งก้าวสู่ราชันย์เทวะยุทธ์ระดับสูงมารวมตัวกัน มันคงไม่ต่างอะไรกับการเผชิญหน้ากับราชันย์เทวะยุทธ์เลยแน่ ๆ!’
ฉู่โม่วคิดกับตนเอง
หลังจากจมไปในห้วงความคิด ชายหนุ่มก็ได้สติกลับมาอีกครั้ง เขาจัดการพื้นที่รอบตัว หยิบเอาถุงเก็บของของผู้ตายมาแล้วกวาดตามองไปยังหนทางของเขตแดนลับให้ดี
