างรวดเร็ว “รองผู้จัดการครับ ผมเพิ่งได้ข่าวมาว่า …ผู้ปลุกพลังคนนั้นกลับเข้าเมืองมาแล้ว!”
รองผู้จัดการถามย้ำอีกที
“นายว่าใครกลับมานะ?!”
เมื่อได้ยินข่าวนี้ รองผู้จัดการก็พลันตกตะลึงไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาเบิกกว้างในทันที “เด็กหนุ่มที่นายพูดถึง เขากลับมาแล้วอย่างงั้นเหรอ? เขากลับมาคนเดียว? เขากลับมาได้ยังไง?”
รองผู้จัดการถามกลับไปเป็นพัลวัน
“เขากลับมาคนเดียวครับ!”
ผู้ดูแลกล่าว “คนของเราจำได้อย่างชัดเจนว่าคนผู้นี้ออกจากเมืองไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็กลับมาอย่างปกติ ส่วนคนที่ติดตามเขาออกจากเมืองนั้นหายตัวไปอย่างไร้วี่แวว!”
เฮือก!
เมื่อได้ยินแบบนั้น
ผู้ดูแลคนเดิมที่พูดคุยกับรองผู้จัดการอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง
รองผู้จัดการก็ยังไม่หายจากอาการตื่นตระหนกเช่นกัน
หลังจากฟื้นคืนสติ เขาก็วางถ้วยชาลงและพูดพึมพำว่า “มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับเจ้าหนุ่มนี่ แม้แต่ครึ่งก้าวสู่ขั้นราชันย์เทวะยุทธ์ก็ไม่อาจฆ่าเขาได้ อีกทั้งยังกลับมาได้อย่างปลอดภัย!”
หลังจากพูดจบ
ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างออก จึงรีบถามขึ้นว่า “ว่าแต่ เจ้าหนุ่มนี่กำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้?”
“ไม่ทราบเช่นกันครับ คนของเราเฝ้าดูอยู่ก็พบว่าเขาเพียงเดินเตร็ดเตร่ไปมา จากนั้นก็กลับไปที่ห้องพักเท่านั้น ยังไม่พบสิ่งผิดปกติอื่นใดเลยครับ!”
“คอยจับตาเอาไว้ หากมีอะไรผิดปกติให้รีบมารายงานฉันทันที!”
รองผู้จัดการสั่ง
“คะ… ครับ”
ผู้ดูแลพยักหน้า และเมื่อเห็นว่าร
