งก็เป็นสมบัติที่ไม่อาจหาพบในเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ และส่วนมากก็ส่งผลในการฝึกฝนได้อย่างน่าอัศจรรย์
ฉู่โม่วซื้อพวกมันมาเพื่อฝึกฝน และในขณะเดียวกันก็คิดว่าจะนำพวกมันกลับไปให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ในอนาคตด้วย
ส่วนความคิดสุดท้าย ก็คือนำสมบัติเหล่านี้เก็บเข้าไปในโลกบนฝ่ามือ
สมบัติเหล่านี้มีจำนวนมหาศาล และแต่ละชิ้นก็มีผลของตัวเอง
หากเก็บเข้าไป พวกมันก็สามารถพัฒนาสภาพแวดล้อมโดยรอบได้อย่างช้า ๆ ทำให้โลกในฝ่ามือของเขาสามารถเกิดสภาพแวดล้อมมากมายหลายรูปแบบ ซึ่งนำไปสู่สมบัติที่พิเศษยิ่งกว่าเก่าในภายหลัง
แน่นอนว่า
การซื้อสมบัติมากมายในคราวเดียวจะดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมากเข้ามาอย่างแน่นอน
แต่ฉู่โม่วก็ไม่สนใจ แม้ว่าราชวงศ์จันทราสีเลือดจะมีวิทยายุทธ์ที่รุ่งเรืองอย่างถึงที่สุด ผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งที่สุดก็อยู่ในขั้นมหาเทวะยุทธ์เท่านั้น ด้วยพละกำลังของเขาในปัจจุบัน เขาไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวแม้แต่น้อย
เมื่อเป็นเช่นนี้ แม้แต่สิ่งยั่วยุก็ไม่อาจทำอะไรได้ทั้งสิ้น
แน่นอนว่าปัญหาบางอย่างนั้นไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่ฉู่โม่วก็จะไม่ระแวดระวังหรือไม่ออกไปข้างนอกเพียงเพราะกลัวจะเกิดปัญหาอย่างแน่นอน
เหมือนเลิกกินอาหารเพราะกลัวสำลัก*[1]
เมื่อคิดเช่นนั้นในใจ ฉู่โม่วก็ถอนหายใจยาวออกมา
แล้วเขาก็เดินไปยังร้านค้าอื่น ๆ เพื่อเตรียมซื้อสินค้าต่อไป
[1] เปรียบถึงการไม่ทำสิ่งที่ควรทำเพราะปัญหาเล็กน้อยหรือเพราะกลัวปัญหา
………………………………
