ได้
เขายืนอยู่บนเนินทราย สายตาทอดออกไปยังเศษฝุ่นสีทองเหนือท้องฟ้า ความคิดของเขาล่องลอยออกไป
ภายในหัวใจของฉู่โม่วมีแต่ความสับสนยุ่งเหยิง
ก่อนหน้านี้…
เขาเคยคิดว่าตัวเองนั้นมีพรสวรรค์มากล้น เพียงฝึกฝนไปทีละขั้นก็จะสามารถไปถึงขอบเขตพลังของมหาเทวะยุทธ์หรือแม้แต่ระดับที่สูงกว่าได้อยู่แล้ว
ไม่เคยต้องกังวลเกี่ยวกับอนาคตหรือโชคชะตาใด ๆ
แม้จะได้ล่วงรู้ความลับของเหล่าตัวตนในตำนาน หรือแม้แต่ได้ฟังคำทำนายของผู้เป็นอมตะแท้จริงในห้องโถงใหญ่บนชั้นสวรรค์จื่อหมิงและหยางเทียนแล้วก็ตาม โดยลึก ๆ ในใจของเขาก็มีความรีบเร่งที่จะแข็งแกร่งอยู่เช่นกัน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าต้องกดดันตัวเองขนาดนั้น
ในความคิดของเขา
เพียงฝึกฝนไปเรื่อย ๆ เขาก็จะไปถึงขอบเขตพลังเหล่านั้นในสักวัน
แต่ตอนนี้…
นับเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้ซึ่งพลังถึงเพียงไหน!
“แม้ว่าการเป็นมหาเทวะยุทธ์จะทรงพลังมากพอที่จะฝ่าสายธารกาลเวลาไปได้ แต่มันก็ยังไม่มากพอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้!”
“แม้แต่ตัวตนในตำนานก็ยังมีจุดจบเช่นกัน”
“แล้วนายล่ะฉู่โม่ว นายเป็นใครกัน จะมัวมาทำตัวสบายเที่ยวเล่นไปถึงไหน?”
เขาเฝ้าถามตัวเอง
หากตอนนี้เขาเติบโตขึ้นจนมีพลังเทียบเท่ากับผู้เป็นอมตะในตำนานหรือแข็งแกร่งยิ่งกว่านั้น เขาก็คงจะสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้
ขอบเขตพลังอันยิ่งใหญ่นับไม่ถ้วนเป็นดั่งคลื่นทะเลที่คอยล้อมรอบและพันธนาการเขาไว้
หากต้องพานพบเหตุการณ์เช่นนี้อีก
