ออกไปอย่างเหม่อลอย เสียงนั้นลอยไปตามสายลมแล้วหายไป
“เจาเจา!”
“ฉันทำตามความปรารถนาของเธอสำเร็จแล้วนะ แต่ว่า… แล้วของฉันล่ะ?”
เธอถอนหายใจยาว
…
ฉู่โม่วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่กลับออกมา
ตอนนี้เขากำลังรู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก จนเลือดในกายพลุ่งพล่านตลอดเวลา ราวกับมีภูเขาไฟจำนวนนับไม่ถ้วนถูกสะกดไว้จนสุดขีด เพื่อไม่ให้มันปะทุออกมา
ยิ่งไปกว่านั้น
มันยังเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่สะสมอยู่ในหัวใจ เขาอยากจะระบายมันออกมาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ด้วยเหตุผลนี้ ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงวิ่งไปเรื่อย ๆ เขาไหลเวียนพลังงานและเลือดถึงขีดสุด ก่อนจะกระโจนออกจากดาวเคราะห์สีเงินและหายไปในห้วงอวกาศทันที
เมื่อเขาออกมาแล้วก็ไม่ได้หยุดแต่อย่างใด แต่บินผ่านห้วงอวกาศที่เต็มไปด้วยดวงดาราอย่างไร้จุดหมาย เพื่อระบายความอัดอั้นในใจของตัวเอง
โดยไม่รู้ว่าวันเวลาผ่านไปนานแค่ไหน และไม่รู้ว่าบินออกมาไกลแค่ไหน
ในที่สุด ฉู่โม่วก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้
เขาสุ่มพักบนดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ซึ่งไร้กลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตใด ๆ มีเพียงเนินทรายขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยความรกร้างและลมพายุรุนแรงอยู่ตลอดเวลา
ชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจ
เพราะด้วยพลังบ่มเพาะในปัจจุบัน สภาพแวดล้อมทั่วไปย่อมไม่สามารถระคายผิวกายของเขาได้อยู่แล้ว แม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของมหาเทวะยุทธ์ เขาก็ยังอยู่ยงคงกระพัน
ดังนั้นสภาพแวดล้อมทั่วไปจึงไม่สามารถสร้างอันตรายให้ใด ๆ แก่เขา
