คือจิตรกรที่วาดภาพของเหล่าเทพสวรรค์เหรอ?”
ความคิดนี้พลันปรากฏขึ้น
ในขณะเดียวกัน
เทพสวรรค์ในชุดสีขาวก็เริ่มลงสีภาพวาด ด้วยพู่กันในมือและการวาดลวดลายเพียงไม่กี่ครั้ง เขาก็ร่างภาพขึ้นมาบนยอดโดมเสร็จแล้ว และร่างของเทพสวรรค์คนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
ในไม่ช้า ภาพของเหล่าเทพสวรรค์ก็ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง
ในตอนนั้นเอง เทพสวรรค์ในชุดสีขาวพลันหยุดนิ่งและครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะยกพู่กันขึ้นอีกครั้งและร่างภาพที่ดูเหมือนกับเปลวเพลิงข้างหลังเหล่าเทพสวรรค์ แล้วจึงเพิ่มจุดสีขาวลงไปด้านข้าง
เมื่อรอดูจนจบ…
แม้ว่าฉู่โม่วจะไม่ได้เห็นใบหน้าของเทพสวรรค์ในชุดสีขาว เขาก็ยังสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายพึงพอใจเป็นอย่างมาก
‘ใช่จริงด้วย’
‘เขาตั้งใจวาดมันลงไป’
ฉู่โม่วเข้าใจในทันที
แต่ในตอนนั้นเอง
เทพสวรรค์ในชุดสีขาวก็กลับหลังหันและเคลื่อนสายตามา ดวงนั้นดูราวกับว่าสามารถมีชีวิตอยู่ได้ตลอดกาล และมันมาหยุดลงที่ทิศทางของชายหนุ่ม
ตอนนี้ แม้ว่าบุตรแห่งโชคชะตาจะไม่ได้อยู่ที่นี่จริง ๆ เพียงแค่เข้ามาตามสายธารแห่งกาลเวลา เขาก็ยังต้องรู้สึกชาและหนาวเหน็บไปจนถึงหัวใจ
ยิ่งไปกว่านั้น
เขายังรู้สึกว่าเลือดและพลังปราณหยุดนิ่ง ทำให้ไม่สามารถต้านทานอะไรได้แม้แต่น้อย
‘เขา… เขาเห็นฉันเหรอ?!’
ฉู่โม่วตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แล้วความคิดบ้า ๆ นี้ก็ปรากฏขึ้น
พูดตามหลักการแล้ว มันไม่มีทางเป็นไปได้!
แต่ในตอนนั้นเอง สายตาของเทพสวรรค์ชุดขาวที่มองดูอยู่ก็เผยร
