บทที่ 771 เทพเจ้าฉู่… มันคือความบังเอิญหรือความจริง?
ร่างที่ดูราวกับจักรพรรดิสูงสุดนั่งอยู่บนบัลลังก์ ภายใต้มงกุฎเผยให้เห็นดวงตาอันสุกใส
เสียงของชายผู้นั้นดังกังวาน
ยามเปล่งเสียง มันดังกึกก้องราวกับเสียงศักดิ์สิทธิ์แห่งสวรรค์ที่แพร่กระจายไปทั่วทั้งห้องโถง
ในพริบตาเดียว ฉู่โม่วก็รู้สึกเพียงแค่ว่าทั่วทั้งผืนฟ้าและจักรวาลสั่นสะท้านเพราะคลื่นเสียงนี้
ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงรัศมีอันยิ่งใหญ่ไร้ที่เปรียบที่แผ่ซ่านออกมา ชวนให้รู้สึกว่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ผู้ทำให้ผู้คนธรรมดาต้องเกรงขามและเป็นถึงผู้ปกครองจักรวาลเผยตัวออกมา
หากเป็นผู้ปลุกพลังคนอื่น แม้ว่าจะเป็นถึงมหาเทวะยุทธ์ พวกเขาก็คงไม่อาจต้านทานความยิ่งใหญ่นี้ได้ และต้องคุกเข่าลงบนพื้นทันที
แต่…
“ยังไงนี่ก็เป็นแค่ภาพลวงตา!”
ฉู่โม่วส่ายหัวไปมา
แม้ว่าจักรพรรดิสูงสุดบนบัลลังก์จะยิ่งใหญ่มาก แต่เขาก็เข้าใจอยู่ลึก ๆ ว่านี่เป็นแค่ร่องรอยห้วงเวลาในอดีตเท่านั้น มันไม่ใช่กระทั่งร่างมายาเสียด้วยซ้ำ อย่างมากก็เป็นแค่เศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่ถูกทิ้งเอาไว้เท่านั้น
แต่ถึงอย่างนั้น ชายหนุ่มก็ยังอดตกตะลึงไม่ได้
ขนาดในร่องรอยที่หลงเหลืออยู่ในอดีต จักรพรรดิแห่งสวรรค์ยังยิ่งใหญ่ได้ถึงขนาดนี้ หากจักรพรรดิแห่งสวรรค์ยืนอยู่ตรงหน้าจริง ๆ เขาควรจะทำท่าทีอย่างไรกัน?
เกรงว่า…
ถ้าเผชิญหน้ากับจักรพรรดิแห่งสวรรค์ตรง ๆ ก็คงจะถูกฆ่ากลายเป็นผุยผงทันทีใช่ไหมล่ะ?
เมื่อคิดมาถึงตรง
