ร้อยยิ่งกว่าเก่า
เลือดศักดิ์สิทธิ์สีทองยังคงหลั่งไหลออกมาจากปากและจากร่างกาย เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกทั่วทั้งกายและความหนาวเหน็บภายในจิตใจ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานับปีไม่ถ้วนตั้งแต่เริ่มฝึกวิทยายุทธ์
เวลาผ่านไปจนผู้อาวุโสคนนี้แทบจะลืมเรื่องของตัวเอง
ระหว่างเวลากว่าหลายล้านปีมานี้ เขาลืมความทรงจำไปมากมาย แต่ในตอนนี้เมื่อชีวิตมาถึงจุดจบ ภาพที่หลงลืมไปมากมายก็กลับเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
ยกตัวอย่างเช่น ในตอนที่ยังเป็นวัยรุ่น เขาพลัดตกลงไปในทะเลสาบ และต้องรู้สึกหนาวจนตัวสั่นสะท้าน
หนาวเหน็บเหมือนกับในตอนนี้…
เขานึกถึงวันแรกที่ก้าวเข้าสู่การฝึกวิทยายุทธ์ …วันที่เพิ่งจะเข้าสู่ก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลง
ครั้งแรกที่ต่อสู้กับผู้คน ครั้งแรกที่ผจญภัยตามหาสมบัติศักดิ์สิทธิ์ ครั้งแรกที่ก้าวเข้าสู่อวกาศ…
ครั้งแรกนับครั้งไม่ถ้วน…
การเผชิญหน้าทุกชนิด ความยากลำบากทุกรูปแบบ ถาโถมเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า
ความตื่นเต้นเมื่อฝึกฝนสำเร็จ ความดีใจเมื่อได้รับสมบัติ ความโกรธแค้นเมื่อถูกหักหลัง ความภาคภูมิเมื่อได้เห็นคนรุ่นใหม่เติบโตขึ้น… เสียงหัวเราะและเสียงก่นด่า รายละเอียดยิบย่อยในชีวิตประจำวัน ปรากฏขึ้นในความคิดของเขามาตาม ๆ กัน
เป็นเวลาครู่หนึ่งที่เขาอดยิ้มออกมาที่มุมปากไม่ได้
ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไร
ภาพตรงหน้าเขาก็ค่อย ๆ พร่ามัวและมืดมน
เขารู้ว่าตัวเองกำลังจะต้องตาย
ในตอนนั้นเอง
ภาพหนึ่งพล
