แต่คิดว่าชายหนุ่มผู้นี้น่าจะมีสมบัติวิเศษบางอย่างคอยปกป้องไว้อยู่!”
หญิงชรากล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หลิ่วเสวียนจือจึงแสดงอาการไม่พอใจบนสีหน้า
เธอไล่ตามชายหนุ่มมาตลอดทางหลายหมื่นกิโลเมตร แต่ไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ จะต้องสูญเสียร่องรอยนี้ไป แล้วจะให้เธอยอมแพ้เพียงเท่านี้ได้อย่างไร
แม้จะไม่เต็มใจแค่ไหน แต่เมื่อสูญเสียร่องรอยของอีกฝ่าย เธอก็ไม่สามารถติดตามต่อไปได้
ท่ามกลางทวีปอันกว้างใหญ่ไพศาล หากอีกฝ่ายตั้งใจจะซ่อนตัว แม้เธอจะเป็นถึงองค์หญิงเจ็ดแห่งราชวงศ์หงส์เพลิงที่แท้จริง หรือออกคำสั่งให้ผู้คนจำนวนมากตามหา ก็มีความเป็นไปได้ต่ำมากที่จะพบตัวชายหนุ่ม มันเทียบเท่ากับการงมเข็มในมหาสมุทร
“ช่างมันเถอะ!”
“ในเมื่อท่านหาเขาไม่พบ เราก็ค่อยไปเริ่มกันใหม่!”
นี่เป็นทางเลือกสุดท้าย เพียงแต่เป็นการยอมแพ้ชั่วคราวเท่านั้น
หลิ่วเสวียนจือพูดอีกว่า “อย่างไรก็ตาม… หากคนผู้นี้ยังต้องการแย่งชิงสมบัติชิ้นที่เหลือ เขาก็จะต้องปรากฏตัวอีกครั้งอย่างแน่นอน พวกเราเพียงไปดักรอยังสถานที่ที่สมบัติเหล่านั้นจะปรากฏ ก็จะต้องพบตัวของเทียมเทพกลืนกินสวรรค์ด้วยแน่!”
“รับทราบ!”
ทุกคนขานรับ
หลังจากนั้น หลิ่วเสวียนจือก็ขึ้นรถม้าแล้วออกจากที่นี่อย่างรวดเร็วพร้อมกับกลุ่มผู้ติดตาม
…
หลายวันต่อมา
ฉู่โม่วได้ข่าวอีกครั้งว่ามีสมบัติหายากอีกชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นที่ไหนสักแห่งในทวีปรกร้างตะวันออก หลังจากได้ยินข่าว ฉู่โม่วก็รีบไปที่นั่นทันที แ
