หลือเลยยังขาดซึ่งความเข้าใจอยู่อีกมาก เห็นทีว่าฉันคงต้องไปหาตัวช่วยจากสิ่งอื่นแทนสินะ”
“หากจะกล้าแกร่งมากขึ้น ก็ต้องไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค!”
ฉู่โม่วพึมพำกับตนเองด้วยความรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
ถึงอย่างนั้น ความเสียใจดังกล่าวก็อยู่ไม่นาน
ยังไงเสีย เขาก็แข็งแกร่งขึ้นมากแล้วจากการกลืนกินรัศมีพลังของมหาเทวะยุทธ์ สิ่งนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมาก ๆ ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร ครั้งนี้เขาก็คุ้มค่า
สูดหายใจเข้าลึก ๆ และขับไล่ความคิดแปลก ๆ ออกไป เมื่อทำใจให้สงบได้แล้ว ชายหนุ่มก็เริ่มเรียนรู้พลังต่อไปอีก
แต่แล้วตอนนั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ที่มาจากตัวรถคันนี้
วินาทีต่อมา
เสียงของเฉินต้าวซวีก็ดังมาจากด้านนอก
“นายท่านครับ พวกเรามาถึงระบบสุริยะกันแล้วครับ!”
…
ฉู่โม่วออกมานอกรถและมองไปยังระบบสุริยะที่อยู่ไกลออกไป ดวงอาทิตย์ดวงโตกำลังส่องประกายแสง ส่งความร้อนและแสงสว่างไปทั่วสารทิศอย่างขยันขันแข็ง
และดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ดาวเคราะห์ทรงกลมที่ใหญ่ขึ้นอีกเป็นพันเท่าก็ค่อย ๆ หมุนรอบตัวเองช้า ๆ เคลื่อนที่ไปตามวงโคจรรอบกาแล็กซีอย่างไม่เปลี่ยนแปลง
มองภาพนี้แล้ว ชายหนุ่มก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
นับเวลาที่ผ่านมาแล้ว เขาลาจากดาวเคราะห์ดวงนี้ไปนานเหลือเกิน ไม่รู้ว่าพวกพ้องของเขาจะเป็นอย่างไรกันบ้างแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น…
สตรีที่เขาคอยเฝ้าคิดถึงทุกเช้าค่ำจะเป็นอย่างไรบ้าง?
เพียงแค่คิดถึง ภาพของเฉินซีเวยก็ปรากฏขึ้น
