องไปที่อ้อมแขนของหญิงสาวที่แต่งกายเป็นสาวใช้ข้างๆ อีกฝ่ายอุ้มกล่องกระบี่สีดำอยู่ อย่างที่เขาเคยพูดไว้เมื่อหลายปีก่อน ผู้ที่ลุ่มหลงในกระบี่ ในบรรดาอาวุธหนึ่งหมื่นชิ้น ก็จะสามารถมองเห็นกระบี่ได้ในแวบแรก ตอนที่เขาเข้าสู่เรือนขุนเขาสายน้ำ ย่อมต้องมองเห็นกล่องกระบี่สีดำนี้ในแวบแรกเช่นกัน จากนั้นถึงได้ให้ความสนใจไปที่เด็กหนุ่ม
เมื่อเห็นกล่องกระบี่นี้ ในแววตาของเขาก็ปรากฏประกายแสงขึ้นมาแวบหนึ่ง กล่าว “นี่คือราตรีนิรันดร์รึ?”
“ท่านปรมาจารย์กระบี่เคยเห็นรึขอรับ?”
“เคยเบ่งบานอยู่ชั่วครู่ น่าเสียดายที่เงียบงันไปแล้ว”
หลี่ชางเสวียนสายตาสงบนิ่ง กล่าว “ค่อนข้างจะน่าละอายต่อชื่อนี้ ราตรีนิรันดร์ ย่อมต้องเป็นราตรีที่ปกคลุมขอบฟ้าตลอดกาล ให้ใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้!”
“ท่านปรมาจารย์กระบี่กำลังตำหนิท่านอาเก้าของข้ารึ?” เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย
หลี่ชางเสวียนมีความคิดเช่นนี้จริงๆ ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าไม่ควรจะพูดออกมา แต่ความเคารพที่ในใจมีต่อกระบี่ ทำให้เขาตอนนั้นเมื่อทราบว่ากระบี่เลื่องชื่้อนี้แปดเปื้อนฝุ่น ถูกผนึกโดยสิ้นเชิง ในใจเขาก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง เขาเคยขึ้นไปที่จวนเพื่อขอร้อง ยินดีที่จะใช้คำสัญญาอื่นแลกเป
