บทที่ 600 จานสวรรค์เร้นลับ กับ ห้ามหาเทวะยุทธ์เข้าประจัญบาน!
ทุกคนสามารถมองเห็นต้นเสียงได้อย่างชัดเจน ตามมาด้วยความตกตะลึง
ฟากฟ้าที่แตกออกนั้นเริ่มขยายตัวมากไปอีก แสงสีทองอันศักดิ์สิทธิ์เปล่งปลั่งสาดกระจายจากช่องว่างดังกล่าว ก่อนจะพุ่งเข้าส่องเขตแดนมันตราของเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหค
ครืน!
แสงสว่างที่ทรงพลังนี้ ทำให้เขตแดนมันตราแสดงอานุภาพอยู่ได้อีกไม่กี่วินาทีก็เริ่มเกิดรอยร้าวและแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
“นี่มัน…”
“สุริยันมหาสมบัติ!?”
มองดูสิ่งที่เกิดขึ้น มหาเทวะยุทธ์แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหคก็หน้าถอดสี เขาแสดงความหวาดกลัวออกมา
ไม่มีใครตอบอะไรเขา
นั่นเพราะทุกคนต่างก็กำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้เหมือนกัน
ภายใต้ขอบเขตของแสงสีทองที่สาดกระจายไปเป็นวงกว้างนี้
มีร่างหนึ่งกำลังปรากฏขึ้นมา ร่างที่สูงส่งและสง่างามค่อย ๆ พากันออกมาจากลำแสงดังกล่าว
“น… นี่มันบรรพชนของเผ่าพันธุ์มนุษย์!”
“บรรพชนของพวกเรามาแล้ว!”
มนุษย์ที่ได้สติจากการตกตะลึงเริ่มแสดงสีหน้าแห่งความหวังออกมา
เหล่ามหาเทวะยุทธ์ที่ปรากฏตัวขึ้นมานี้ คือเหล่าบรรพชนของเผ่าพันธุ์มนุษย์จากตำหนักบรรพชน!
ทุกคนเปล่งปลั่งไปด้วยกลิ่นอายที่สว่างไสว ทั่วทั้งร่างส่องประกายแสง และในทุกย่างก้าว เสียงฝีเท้าก็ก้องกังวานไปไม่มีที่สิ้นสุดด้วยเช่นกัน
นอกจากนี้…
บางคนยังเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่ บ้างก็มีอักขระลึกลับปรากฏขึ้นที่หว่างคิ้ว หรือบางคนก็มีกลิ่นอายขอ
