นก็สามารถพัฒนาได้ไม่ยากนัก มันง่ายต่อการเรียนรู้ และพบพลังแห่งพรสวรรค์ได้ง่ายกว่าผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ นี่เป็นจุดได้เปรียบของฉัน และฉันต้องคว้ามันเอาไว้ให้ได้!’
ฉู่โม่วคิดกับตนเอง
เขาตั้งใจจะเพิ่มประสิทธิภาพของเจตจำนงให้กับพรสวรรค์ทั้งหมด
มันไม่จำเป็นต้องเรียนรู้เจตจำนงแห่งพรสวรรค์ทั้งหมดก็ได้ อย่างน้อย ๆ ก็แค่เรียนรู้ให้พรสวรรค์นั้นแข็งแกร่งได้มากที่สุดก็พอ แต่ถ้าบรรลุอย่างสมบูรณ์ได้ก็ดี
แต่…
การมีพรสวรรค์จำนวนมากนี้ก็เปรียบเสมือนดาบสองคม เพราะการเรียนรู้เจตจำนงแห่งพรสวรรค์เพียงแค่หนึ่งอย่างก็ใช้เวลานานมากแล้ว แต่นี่เขามีพรสวรรค์มากนับสิบอย่าง ต่อให้เขามีศิลารู้แจ้งหรือตัวช่วยอื่น ๆ ไม่เว้นแม้แต่พรสวรรค์ห้วงเวลา มันก็ยังยากที่จะทำสำเร็จในเวลาอันสั้น
เพราะฉะนั้นแล้ว เขาจำเป็นต้องใช้เวลา!
“ค่อย ๆ เรียนรู้ไป ไว้กลับถึงดาวเคราะห์สีน้ำเงินแล้วค่อยตั้งใจกับการฝึกฝนและบรรลุเรื่องพวกนี้ให้ได้!”
เขาตัดสินใจ
พรุ่งนี้จะเป็นวันที่เริ่มเดินทางกลับ บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาตื่นเต้นเล็กน้อยที่จะได้กลับไปยังดาวเคราะห์สีน้ำเงิน มันเลยทำให้ชายหนุ่มไม่ได้ฝึกฝนอะไร เขาเพียงนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องเงียบ ๆ เพื่อทำสมาธิเท่านั้น
เช้าวันต่อมา…
ผู้ตรวจการโจวนำเหล่าผู้ติดตามทั้งหลายมาทำความเคารพฉู่โม่ว หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายได้พบกัน ชายหนุ่มก็ได้มอบรางวัลเป็นสมบัติและยาวิเศษเล็กน้อย สิ่งนี้ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย
