ู่แล้ว เพราะงั้นทุกคนจึงเพียงแค่ขอบคุณและรับมันมา
“พวกเราจะเดินทางกันเมื่อไหร่เหรอครับ?”
ภายหลังจากที่ได้คุยกับเหล่าผู้ติดตามแล้ว เขาก็หันไปมองยังผู้อาวุโสโจว
“คุณฉู่ การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยครับ มันยังมีเรื่องที่ต้องทำภายในหอสัจธรรมที่ยังไม่พร้อมดีนัก เพราะงั้นคิดว่าน่าจะได้เดินทางกันช่วงเที่ยงครับ!”
ผู้อาวุโสโจวพูดต่อ “นอกจากนี้ ตั้งแต่ที่ท่านเดินทางมายังขอบทางช้างเผือก มันก็ไม่มีแท่นเคลื่อนย้ายแต่อย่างใด เพราะงั้นทางหอสัจธรรมจึงได้จัดเตรียมรถเทียมสัตว์อสูรเอาไว้ให้ ถึงแม้ว่าความเร็วของมันจะช้ากว่าการใช้แท่นเคลื่อนย้าย แต่ก็ไม่ได้ถือว่าช้ามาก ใช้เวลาราว ๆ ครึ่งเดือนก็ถึงปลายทางแล้วครับ”
ได้ยินแบบนั้น ฉู่โม่วก็พยักหน้า
“ในเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ก็เอาตามที่คุณว่านั่นแหละครับ… แต่การเดินทางครั้งนี้ ช่วยทำให้มันไม่เป็นเป้าสายตาหน่อยนะครับ อย่าให้มันเอิกเกริกเกินไป!”
เขาย้ำเตือน
ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะกลายมาเป็นผู้ดูแลหอชั้นในและเป็นที่รู้จักแล้ว การหลบเลี่ยงจากสายตาผู้คนย่อมเป็นเรื่องยาก แต่ชายหนุ่มก็ยังคงไม่ชอบที่จะกลายเป็นที่จับตามองอยู่ดี จึงพยายามหลบซ่อนตนเองให้ได้มากที่สุด
“เข้าใจแล้วครับ!”
ผู้อาวุโสโจวพยักหน้าเบา ๆ
…
เวลาผ่านไปช้า ๆ ไม่นานช่วงบ่ายก็มาถึง
ถึงแม้ว่าฉู่โม่วจะได้บอกว่าควรทำให้การเดินทางนี้เป็นไปอย่างลับ ๆ แล้วก็จริง แต่ดูเหมือนเขาจะประเมินฉายาและความสำคัญ
