ึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง มันทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมาโดยพลัน แสงสวรรค์เปล่งออกมาจากตาทั้งสองข้างแล้วเพ่งมองไปยังทิศทางของโถงมรดก
“ฉู่โม่ว… ในที่สุดแกก็มา!”
เสียงพึมพำพูดกับตนเอง ทันใดนั้น จิตสังหารที่ค่อย ๆ กระจายออกมาก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น มันหนาแน่นเสมือนลำแสงจากดวงอาทิตย์
…
ครืน!
ประตูโถงมรดก
ผ่านระลอกคลื่นอวกาศที่กระจายไปโดยรอบ …ร่างของฉู่โม่วค่อย ๆ ก้าวออกมาจากมัน
ทันทีที่เขาออกมา เขาก็รู้สึกได้ถึงระยะแสนกิโลเมตรรอบตัว มีสายตาของผู้คนมากมายกำลังจับจ้องมายังที่แห่งนี้
‘ดูเหมือนว่าพวกนั้นกำลังรอกันอยู่สินะ!’
ชายหนุ่มคิดจากนั้นก็จ้องมองตรงหน้า
ด้วยจิตสัมผัส จิตสังหารที่รุนแรงถูกค้นพบ!
“ฉู่โม่ว ในที่สุดแกก็ออกมาแล้ว!”
พริบตาที่ฉู่โม่วกวาดตามองต้นทาง เสียงหนึ่งก็ก้องกังวานไปทั่ว และต้นเสียงนั้นก็มาจากสุดปลายสายตาเช่นกัน
เสียงดังกล่าวไม่มีเจ้าของเสียงตามมาด้วย
เขารอจนกระทั่งเสียงนั้นเงียบลง
ร่างหนึ่งพลันทะยานไปไกลกว่าหมื่นกิโลเมตรและมาปรากฏที่เบื้องหน้าเขา
ปีกสีทองโบกสะบัดประคองให้ร่างนั้นลอยอยู่กลางอากาศ ปลดปล่อยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวออกมาพร้อมกับส่องแสงศักดิ์สิทธิ์สว่างประกาย เขาไม่ต่างอะไรจากเทพเจ้าที่ดูศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่อย่างหาที่เปรียบไม่ได้
เขาเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหค มีเกียรติสูงส่งในฐานะที่เป็นอันดับหนึ่งแห่งเผ่าพันธุ์
โม่ซาง!
“ฉันรอวันนี้มานานมาก
