“เทียมเทพพั่วซาน ก่อนหน้านี้ที่นายบอกว่าฉู่โม่วได้สังหารเหล่าอัจฉริยะของเผ่ามนุษย์วิหคไปหลายคน ตอนนั้นเขายังอยู่ในขั้นเก้าขอบเขตแห่งการเปลี่ยนแปลงใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว ทำไมเหรอ!”
เทียมเทพพั่วซานพยักหน้า
“เขาสังหารเหล่าอัจฉริยะของเผ่ามนุษย์วิหคทั้งหมด เพียงกระบวนท่าเดียวด้วยใช่ไหม?”
เฟยเหลียนถามอีกครั้ง
เทียมเทพพั่วซานพยักหน้า
หลังจากนั้น เมื่อเห็นการแสดงออกของเฟยเหลียนแปลกไปเล็กน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะถามทันทีว่า “เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่สงสัยนิดหน่อย!”
เฟยเหลียนโบกมือ จากนั้นถามต่อว่า “ในความคิดของนาย ระหว่างฉันกับฉู่โม่ว หากสู้กัน ใครจะชนะ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เทียมเทพพั่วซานก็รู้สึกกระอักกระอ่วน
แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก ในที่สุดเขาก็พูดขึ้น “หากเป็นเพียงการแข่งขันประลองความแข็งแกร่ง ฉันว่าก็คงสูสีกัน แต่หากเป็นการต่อสู้แบบต้องตายกันไปข้าง ฉันก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟยเหลียนก็อดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึก
เขาเป็นถึงอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์และมีขั้นพลังเทียมเทพระดับสูงสุด ซึ่งก่อนที่จะเข้าสู่เขตแดนลับกลืนดารา ครั้งหนึ่งเขาเคยสังหารเทวะยุทธ์ในขณะที่เป็นเทียมเทพเท่านั้น
แต่ในตอนนี้
เทียมเทพพั่วซานกลับกล่าวว่า มีผู้ปลุกพลังคนหนึ่งซึ่งอยู่ขั้นเก้าขอบเขตแห่งการเปลี่ยนแปลงและยังไม่เป็นเทียมเทพด้วยซ้ำ กลับสามารถมีสถานะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ก
