่นดินแห่งนี้รกร้างมาก พืชหรือต้นไม้จำนวนมากเหี่ยวเฉา พลังอณูแห่งชีวิตของต้นไม้เหล่านี้เลือนหายหมดไปนานแล้ว
มีแต่ความอ้างว้างและความเงียบงัน ณ ที่แห่งนี้
ฉู่โม่วใช้จิตสัมผัสสำรวจอาคาร พร้อมค้นหาเสาลำแสงจิตวิญญาณไปด้วย โดยหวังว่าจะพบอาคารที่ยังมีสภาพดีอยู่หรือค้นพบสมบัติบางอย่างบ้าง
ทว่า
ภายใต้พลังแห่งกาลเวลาไม่ทราบจำนวนปี อาคารทั้งหมดก็ได้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์
บางทีเมื่อนานแล้วที่นี่อาจเคยเป็นอารยธรรมที่รุ่งเรืองมาก แต่ตอนนี้ทั้งหมดสูญสิ้นเหลือเพียงดินและหิน
มันทำให้ชายหนุ่มค่อนข้างผิดหวัง
เขาบินมาครึ่งวันแม้จะใช้ความเร็วไม่มาก แต่ก็บินมาเป็นระยะทางกว่าแสนกิโลเมตรแล้ว ระหว่างทางเขาพบกับเสาลำแสงจิตวิญญาณห้าหรือหกแห่งเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่เป็นคุณภาพระดับสีขาวหรือสีแดง ซึ่งฉู่โม่วเลือกจะไม่ดูดซับ
ทันใดนั้น
เขาก็สังเกตเห็นเสาลำแสงอันเจิดจ้า และเมื่อบินเข้าไปใกล้ ๆ จึงพบว่าแท้จริงแล้วมันคือเสาจิตวิญญาณอีกแห่งหนึ่ง พลันรีบบินเข้าไปสำรวจทันที
เมื่อเข้าใกล้มากขึ้น เขาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มากกว่าเดิม
“นี่คือกลิ่นอายจิตวิญญาณระดับสีเหลือง!”
ฉู่โม่วมองไปที่หลุมใต้เสาแสง และเห็นของเหลวสีเหลืองไหลอยู่ข้างในนั้น
มันดึงดูดสายตาของเขาทันที
คุณภาพสีเหลืองอยู่ในระดับที่สูงกว่าสีแดง!
“แต่ว่าลืมมันไปเถอะ ฉันจะไม่ดูดซับมัน!”
“ลองหาต่อไปดีกว่า บางทีอาจพบเสาลำแสงจิตวิญญาณระดับสูงกว่านี้ก็ได้!”
ฉู่โม่
