วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหักห้ามใจไม่ดูดซับมัน
มันยังพอมีเวลาเหลืออยู่ เขาจึงวางแผนที่จะสำรวจไปอีกระยะหนึ่งและหากไม่สามารถหาลำแสงจิตวิญญาณที่มีคุณภาพดีกว่าได้ เขาก็จะกลับมาดูดซับมันในเวลานั้น
เมื่อวางแผนเรียบร้อย
ชายหนุ่มจึงทิ้งเครื่องหมายไว้ใกล้ ๆ กับเสาลำแสงจิตวิญญาณ จากนั้นจึงบินสำรวจต่อ
เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ เพียงพริบตาก็ผ่านไปสามวันแล้ว
ในช่วงสามวันนี้ ฉู่โม่วได้สำรวจเป็นระยะทางเกือบสองล้านกิโลเมตร
เขาค้นพบเสาลำแสงจิตวิญญาณหลายสิบแห่ง มีกลิ่นอายจิตวิญญาณระดับสีเหลืองสามแห่ง แต่น่าเสียดายที่ไม่พบลำแสงจิตวิญญาณสีฟ้าหรือสีม่วงที่ระดับสูงกว่า
“หรือว่าเสาลำแสงจิตวิญญาณระดับสีเหลืองนั้นคือระดับสูงสุดในเขตแดนลับแห่งนี้แล้ว”
ฉู่โม่วไม่อยากยอมรับความจริงในข้อนี้
ลำแสงจิตวิญญาณระดับสีเหลืองนั้นดีก็จริง แต่มันก็แค่ระดับปานกลาง หากไม่ทราบมาก่อนว่ามีลำแสงจิตวิญญาณสีฟ้าหรือสีม่วงอยู่ด้วย เขาก็อาจดูดซับมันไปแล้ว แต่ในเมื่อเขารู้ มันจึงเป็นเรื่องปกติที่จะไม่อยากพลาดโอกาสที่มีอยู่ครั้งเดียวนั้นไป
“ลองสำรวจอีกสักวันแล้วกัน!”
“หากไม่สามารถหาลำแสงจิตวิญญาณที่ระดับสูงกว่านี้ได้จริง ๆ ก็คงต้องทำใจดูดซับระดับสีเหลืองเท่านั้น!”
ฉู่โม่วตัดสินใจเรียบร้อย
จึงบินสำรวจต่อไป
พริบตาผ่านไปอีกครึ่งวัน ชายหนุ่มก็ยังไม่พบอะไรเลย
ในขณะที่เขากำลังจะยอมแพ้ ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งที่พิเศษ
“นะ… นั่นมัน!”
