องราชาอสูรผู้มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวมอดดับลง
ฝูงชนโดยรอบจับจ้องเหตุการณ์นี้ด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
เวลาผ่านไปเนินนาน
ผู้ปลุกพลังคนหนึ่งที่หลับตาด้วยความหวั่นเกรงต่อความน่ากลัวก่อนหน้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากที่ไม่ได้ยินเสียงระเบิดอย่างที่เคยนึกไว้ เขากวาดมองอย่างตั้งใจทั้งพิจารณาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทันทีที่เขาลืมตา
ก็พลันเห็นว่าร่างราชาอสูรกิเลนวารีเหลือแต่เพียงฝุ่นผง
ตัวของเขาแข็งทื่อ!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น หรือเป็นเพราะไม่กล้าทำลายความเงียบลง คนผู้นั้นอ้าปากว้าง ทว่าแทนที่เขาจะร้องตะโกน กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบแสนแหบพร่า “ราชาอสูรนั่น ตะ ตะ ตะ ตาย ตายแล้ว?!”
ความไม่มั่นใจเจือในน้ำเสียง
ถึงจะเป็นเพียงเสียงกระซิบ หากคำถามนั้นกลับชัดเจนเช่นเสียงเข็มที่หล่นลงในความเงียบงัน
ผู้คนมากมายพลันได้สติ
จากนั้น
เฮือก!!!
เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นทั่วบริเวณ บางทีการที่ผู้คนมากมายต่างแย่งชิงอากาศก็อาจส่งผลให้ความกดอากาศแสนอึดอัดกดทับตลอดพื้นที่
ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง รูม่านตาหดเล็กดั่งรูเข็ม พวกเขาจ้องมองที่ฉู่โม่วประหนึ่งเห็นเทพอสูรจำแลง สีหน้าภายในฝูงชนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและเกรงขาม
ราชาอสูรผู้กวาดล้างชีวิตคนมานับหลายร้อยปี ตอนนี้ตายอย่างสิ้นหวังโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้อง
นี่มันบ้าไปแล้ว!
พวกเขาพูดไม่ออก!
ความหวาดกลัวกระจายไปทั่ว!
ภายในจิตใจนับร้อยนับพันดวงเริ่มปั่นป่วน
