แม้แต่สัตว์อสูรยังลอบมองที่ฉู่โม่วด้วยท่าทางหวาดหวั่น สลัดคราบความดุร้ายและจิตสังหารออกไปสิ้น
พลังอันรุนแรงเช่นนั้นถูกกำราบราบคาบด้วยน้ำมือฉู่โม่ว แล้วอย่างนี้… ความแข็งแกร่งของเขามันจะมากเพียงไหนกัน?!
นึกภาพไม่ออกเลย
กระนั้น อย่างไรฉู่โม่วก็เป็นมนุษย์!
ยิ่งเขาแข็งแกร่งมากเท่าใด เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากเท่านั้น!
คิดได้เช่นนั้น ความตกใจของบรรดาผู้ปลุกพลังก็เริ่มแปรเป็นความยกย่องชื่นชม
ผ่านไปครู่ใหญ่
คลื่นเสียงโห่ร้องดังคลื่นน้ำขนาดมหึมาพลันกึกก้องถาโถมสู่โสตประสาท
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์!”
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์!”
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์!”
บรรดาผู้ปลุกพลังต่างส่งเสียงตะโกนก้อง
พวกเขาล้วนตื่นเต้นจนยากระงับความรู้สึก
ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้าน หัวใจเต้นเป็นจังหวะรัวกลอง แม้แต่ใบหน้าก็แดงก่ำด้วยเลือดถูกสูบฉีดพล่าน
พลังจากมวลมนุษย์ก่อตัวเป็นคลื่นลมปั่นป่วน ทะยานสู่ผืนฟ้าก่อนซับซาบสู่แดนดิน กระจายไปทั่วจักรวาล ต้องโสตประสาทผู้คนทั้งดวงดาว
สัตว์อสูรจำนวนดารดาษล้วนตกใจจนถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว
“แย่แล้ว!”
“มนุษย์คนนี้น่ากลัวเหลือเกิน!”
“แข็งแกร่ง… แข็งแกร่งเกินไป!”
ประดาสัตว์อสูรตัวสั่นระริก
พวกมันมากจากทะเลลึก ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อเหล่ามนุษย์ผู้อ่อนแอ ทว่าในตอนนี้พวกมันกลัวฉู่โม่วเกินจะต้านทาน!
ภาพการทุบราชาอสูรด้วยกำปั้นสร้างเงาอันน่าสะพรึงภายในใจของพวกมัน!
ภา
