พที่ฉู่โม่วยิงธนูสลายร่างกายและจิตวิญญาณของราชาอสูร สร้างความประหวั่นจนขนบนกายลุกชันทั่วร่าง
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์!”
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์!”
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์!”
เสียงของผู้ปลุกพลังนับไม่ถ้วนยังคงดังสะท้อนทั่วแผ่นดินและแผ่นฟ้า
ฉู่โม่วฟื้นสติคืนมาอีกครั้ง
เขากวาดมองไปรอบ ๆ
พลันได้เห็นแววตามากมายที่เต็มไปด้วยความชื่นชม คลั่งไคล้ ตื่นเต้น และคาดหวังของคนเบื้องล่าง เลือดในกายของเขาก็พลันสูบฉีดโดยแรง
เขาจรดสายตายังร่างของสัตว์อสูร จากนั้นจึงเลื่อนไปมองยังทะเลกว้างใหญ่
“นั่นไม่ดีแล้ว!”
“เขา… ไม่นะ…”
“หรือว่าเจ้ามนุษย์นั่นจะ…”
สัตว์อสูรระดับ 8 จำนวนมากที่เร้นกายในฝูงสังเกตเห็นสายตาของฉู่โม่ว พวกมันตื่นตระหนกไปครู่หนึ่ง ไม่นานก็คล้ายว่าพวกมันนึกบางอย่างออก สีหน้าของพวกมันพลันซีดเซียว เผยความกลัวทะลุขีดจำกัด
“โจมตี!!!”
ฉู่โม่วซึ่งยืนเหนืออากาศตะโกนขึ้นท่ามกลางความหวาดกลัวของสัตว์อสูร
เสียงนั้นก้องกังวานทั่วรัศมีนับแสนกิโลเมตร อึกทึกดั่งฟ้าคำรามสะท้อนก้องภายในหูของผู้คน
ทันใดนั้น
ผู้ปลุกพลังทุกคนจากเผ่ามนุษย์ที่ได้ฟังคำนั้นคล้ายว่าไฟในกายถูกจุดติดขึ้นมาอีกครั้ง เลือดของพวกเขาเดือดพล่านทั้งสรรพางค์
“โจมตี!”
“โจมตี!!”
“โจมตี!!!”
เสียงตะโกนก้องกัมปนาท
ทันใดนั้น ผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์จำนวนมากก็กระโจนตัวออกจากแนวป้องกันและเริ่มโต้กลับเหล่าสัตว์อสูร
ไม่เพียงเท่านั้น ยังปร
