ะพัฒนาขั้นพลังให้สูงกว่าเดิมได้ แน่นอนว่านั่นหมายถึงชีวิตดี ๆ ในอนาคตด้วย
เมื่อคิดได้เช่นนั้น มีหรือที่ใครจะไม่ขวนขวายอนาคตอันสวยงาม
…
ณ กลางแผ่นฟ้า
ฉู่โม่วและราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางจ้องมองยังกลุ่มคนที่เต็มเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเบื้องล่าง
“ได้เห็นแล้ว ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์มีความคิดว่าอย่างไร”
ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางถามด้วยรอยยิ้ม
“มันกินใจผมมากครับ!”
สายตาของฉู่โม่วเต็มไปด้วยความชื่นชม “ทั้งที่การบุกโจมตีของสัตว์อสูรนับเป็นหายนะครั้งใหญ่ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างแสนสาหัส แต่หากมองอีกมุมแล้ว มันก็ทำให้มนุษยชาติเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันโดยสมบูรณ์ ในโลกใบนี้ ถ้าจะรักษาแผ่นดินเอาไว้ก็ต้องเสียสละชีวิตผู้คน แต่ถ้าจะปกป้องผู้คนเอาไว้ก็ต้องปกป้องแผ่นดิน และหากคิดจะปกป้องทั้งสองสิ่ง เราก็จะสูญสิ้นมันไปทั้งหมดไม่มีเหลือ หลังจากเหตุการณ์นี้ผ่านไป ผมคิดว่ามันมีคุณค่าต่อมนุษยชาติไม่มากก็น้อย บางที ในช่วงเวลาสั้น ๆ จากนี้ สุดยอดฐานจงไห่อาจจะแข็งแกร่งและมีศักยภาพยิ่งกว่าเคย!”
“คุณพูดถูกแล้ว”
คำพูดของฉู่โม่วทำให้ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางพยักหน้าพอใจ เขามองลงไปด้านล่างอีกครั้งอย่างทอดอารมณ์ “โลกเราต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงที่นำไปสู่การฟื้นฟู เป็นความจริงที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ของเรายังคงเสียเปรียบเมื่อต้องต่อสู้กับบรรดาสัตว์อสูร ทว่าเหตุผลที่เรามีพัฒนาการที่รวดเร็วยิ่งกว่าพงศ์เผ่าใด ๆ บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินนั้น
