หนักก่อนหน้า เธอลืมตาตื่นและหันมองรอบ ๆ ตัวทันที ภายในแววตาที่เพิ่งตื่นนั้นไร้ซึ่งความสะลึมสะลือ แต่เต็มไปด้วยความสงสัยแทน
จากเหตุการณ์ก่อนที่เธอจะสลบ เธอคิดว่าหลังจากที่สลบไปแล้ว เธอคงจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย
แต่ตอนนี้…
“จริงสิ… มีคนมาช่วยฉันนี่นา… แต่ใครกัน!”
ทันใดนั้น เธอก็คิดถึงร่างสองร่างที่เดินเข้ามาหาเธอก่อนที่เธอจะสลบไป ต้องเป็นฝีมือสองคนนั้นแน่ ๆ ที่ช่วยเธอเอาไว้จากสัตว์อสูร
“เธอตื่นแล้วเหรอ?”
เพียงแค่หมัวซานซานกำลังครุ่นคิด เสียงที่ฟังดูสุภาพอ่อนโยนก็กล่าวถามเธอขึ้นมา
เธอรีบหันมองตามเสียง
แล้วก็พบว่ามีร่างของชายที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตานั่งรออยู่
“นายคือ… ฉู่โม่ว?”
“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? นาย… ช่วยชีวิตฉันไว้เหรอ?”
หมัวซานซานเบิกตากว้าง ทันทีที่มั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นฉู่โม่วตัวจริงเสียงจริง เธอก็อดที่จะแสดงความดีใจออกมาไม่ได้
ด้วยความที่ไม่ได้เจอกันนาน
หญิงสาวพยายามฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นมา
“ใช่แล้ว ฉันกลับมาที่ฐานจินหลิงพอดีน่ะ แล้วก็เผอิญเจอเธอตกอยู่ในอันตราย ก็เลยเข้ามาช่วยไว้ก่อน”
ฉู่โม่วพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
พูดเช่นนั้นแล้ว ฉู่โม่วก็ครุ่นคิดอะไรบางอย่างราวกับว่าลืมพูดมันไป ดังนั้นเมื่อคิดได้แล้วเขาจึงพูดเสริม “อ๊ะ แล้วก็คนของเธอ ฉันช่วยไว้แล้วเหมือนกัน ตอนนี้พวกเขากำลังรักษาตัวเองกันอยู่อีกที่หนึ่ง อีกสักพักน่าจะมารวมตัวกับเธอแล้วละ”
“ขอบคุณนะ ฉู่โม่ว”
ได้ยินเช่นนั้นหมั
