บทที่ 117
“คุณชายน้อย ท่านเจ้าบ้านให้ข้ามาเรียกท่าน ไปฝึกวิชาที่สวนหน้าแล้วขอรับ”
ชายหนุ่มชื่อเฟยหลง ยิ้มพลางกล่าว
เซียวเหยียนถอนหายใจในใจ ดูเหมือนว่าวันสบายๆ ของตนเองจะหมดลงแล้ว
เมื่อนึกถึงความฝันดีที่ถูกรบกวนเมื่อครู่ เขาก็หน้าบึ้งลง กล่าว “ต่อไปหากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามเข้าห้องข้าโดยพลการ”
เฟยหลงพยักหน้า “ขอรับ”
เซียวเหยียนถึงได้ลุกขึ้นนั่งอย่างไม่เต็มใจ เรียกชุนหลันมา ให้ตนเองเตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดชุดใหม่สวมใส่
เมื่อเห็นท่าทีของคุณชายน้อยผู้ร่ำรวยของเซียวเหยียน เฟยหลงก็ยืนเงียบอยู่ข้างๆ สีหน้าไม่มีความผันผวนใดๆ
เพียงแต่ การเคลื่อนไหวของเซียวเหยียนช้ากว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก ยืนกางแขนกางขาอยู่ที่นั่น ให้สาวใช้ค่อยๆ สวมใส่ผูกปม เขาอดไม่ได้ที่จะเตือน “คุณชายน้อย ท่านเจ้าบ้านรอท่านอยู่แล้วขอรับ”
เซียวเหยียนชะงักไป ก็ลงมือเองสามสองทีก็สวมเสื้อผ้าเสร็จ “ไปกันเถอะ”
ทั้งสองคนออกจากห้อง เดินไปยังสวนหน้า
พอดีผ่านห้องโถงใหญ่ เซียวเหยียนเหลือบมองแวบหนึ่ง ทันใดนั้นก็ชะงักไป ตกใจอย่างยิ่ง รีบพุ่งเข้าไปในห้องโถงใหญ่
ก็เห็นว่าข้างในภาพวาดตัวอักษรที่ตนเองกองไว้หลายปีมานี้ กลับหายไปทั้งหมด