“ท่านลุงสวี!”
เซียวเหยียนรีบเรียก
ท่านลุงสวีรีบมาจากสวนหน้า “คุณชายน้อยขอรับ”
“ภาพวาดของข้าเล่า!”
เซียวเหยียนน้อยครั้งที่จะแสดงสีหน้าโกรธเคืองต่อท่านลุงสวี
ท่านลุงสวีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ลังเล “ภาพวาดเหล่านี้ ท่านเจ้าบ้านเมื่อเช้าเห็นแล้ว เขาสั่งให้คนย้ายไปทั้งหมดแล้วขอรับ”
“ย้ายไปที่ไหน?”
“โรงเก็บฟืน…”
เซียวเหยียนพอได้ยิน ก็พลันมีความรู้สึกที่ไฟโทสะพุ่งขึ้นสู่สวรรค์ โรงเก็บฟืนรึ? นี่คือจะเอาภาพวาดของเขาทั้งหมดไปเผาทิ้งเป็นขยะรึ?!
หากเป็นภาพวาดอื่นก็แล้วไป แต่ในภาพวาดเหล่านั้น มีที่เขาวาดท่านแม่ที่ในความทรงจำเลือนลางไปแล้วอยู่ด้วย!
“รีบไปเอาคืนมาให้ข้าทั้งหมด ย้ายกลับมาให้หมด ต่อไปใครก็ห้ามแตะต้องภาพวาดของข้า!” เซียวเหยียนกัดฟัน กล่าวทีละคำ
ท่านลุงสวีหลายปีมานี้เป็นครั้งแรกที่เห็นเซียวเหยียนโกรธขนาดนี้รู้สึกตะลึงงันอยู่บ้าง รีบกล่าว “คุณชายน้อยท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
แต่เพิ่งจะไป ก็ถูกมือข้างหนึ่งขวางไว้
เฟยหลงขวางท่านลุงสวีไว้ ก็ยังคงเป็นใบหน้าที่ไม่หวั่นไหวเช่นเคย กล่าวกับเซียวเหยียน “คุณชายน้อย ภาพวาดนี้คือแม่ทัพใหญ่ให้ย้าย ท่านควรจะไปฝึกวิชากับข้าแล้ว”
เซียวเ
