หยียนก็คาดเดาได้แล้วว่า ในสวนนี้ยกเว้นพ่อที่เพิ่งจะกลับมาเมื่อวานแล้ว ไม่มีใครกล้าแตะต้องภาพวาดของตนเอง
แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาเช่นนี้ ในใจเขาก็ยังคงรู้สึกถึงความโกรธที่รุนแรง ไม่สามารถกดข่มได้
“เจ้าไสหัวไปให้พ้น!” เซียวเหยียนจ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง
เฟยหลงจ้องมองเซียวเหยียนอย่างสงบนิ่ง แขนกลับไม่ขยับ ในกองทัพ เขาเชื่อฟังเพียงคำสั่งของเซียวจ้านเฉิงเท่านั้น
ในเรือนขุนเขาสายน้ำแห่งนี้ก็เช่นเดียวกัน
เพราะท่านผู้นั้น คือเจ้านายของที่นี่
หมัดของเซียวเหยียนกำแน่น จ้องเขม็งไปที่เขา “ข้าพูดอีกครั้ง ไสหัวไปให้พ้น!!”
“เจ้าอยากจะให้ใครไสหัวไป?” ทันใดนั้น ข้างๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมา เซียวจ้านเฉิงเดินมา เพียงแต่สีหน้ากลับมืดครึ้มอยู่บ้าง
เฟยหลงปล่อยแขนลง โค้งคำนับให้เขา
“ท่านพ่อ ในภาพวาดเหล่านั้นมี…”
เมื่อเห็นพ่อมาถึง เซียวเหยียนก็รีบกล่าว
คำพูดยังไม่ทันจะขาดคำ เซียวจ้านเฉิงกลับส่ายหน้า หน้าเย็นชากล่าว “ขอโทษอาเฟยหลงของเจ้า!”
เซียวเหยียนตะลึงงันไป จากนั้นก็เบิกตากว้างเล็กน้อย มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ท่านลุงสวีก็สีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน รีบกล่าว “ท่านเจ้าบ้าน คุณชายน้อยเขาเพียงแค่ร้อนใจกับภาพวาดเหล่านั้น นั่
