สุด
ในใจของเขา
ท่านพ่อเป็นบุคคลที่ทรงพลังและแข็งแกร่งเสมอมา ยากจะหาใครมาเทียบเทียมได้…
แต่ตอนนี้กลับตาย?
ตายด้วยน้ำมือของฉู่โม่ว?!
โจวอวิ๋นแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง แม้ว่าจะเห็นเองกับตาแต่ยังคงไม่อยากเชื่ออยู่ดี เขาคิดไปแล้วว่ากำลังอยู่ในความฝัน
ฉากนี้น่าเหลือเชื่อเกินไป!
ไม่อาจบรรยายได้ว่าน่ากลัวถึงเพียงไหน!
เขาคิดว่าอย่างไรฉู่โม่วก็ต้องตายด้วยน้ำมือท่านพ่อแน่นอน อาจจะได้รับบาดเจ็บ หรือเป็นประสบการณ์ปะทะกันที่น่าอดสูไปบ้าง… เขาคิดถึงจุดจบนับไม่ถ้วนอยู่ในใจ
ทว่า…
กลับไม่คิดว่าเรื่องราวจะจบลงแบบนี้
จบลงด้วยการที่ท่านพ่อเป็นคนตายแทน!
ในขณะที่เจ้านั่นยังมีชีวิตอยู่
แล้วอย่างนี้ เขาควรจะจัดการกับมันอย่างไรดี?
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้
จู่ ๆ โจวอวิ๋นก็รู้สึกตัว เงยหน้าขึ้นมองไปทางฉู่โม่ว ทันใดนั้นสายตาของฉู่โม่วก็มองลงมาที่เขาเช่นกัน
เมื่อสบเข้ากับดวงตาของอีกฝ่าย เกิดความรู้สึกราวกับโดนน้ำเย็นราดใส่หัว โจวอวิ๋นตัวสั่นขึ้นมาในทันที เขาไม่คิดลังเลเรื่องนี้อีกต่อไป รีบคุกเข่ากล่าวเสียงสั่นเครือ
“ฉู่โม่ว ได้โปรด อย่าฆ่าฉันเลย!”
“ฉันผิดเอง ผิดไปแล้วจริง ๆ …ฉันจะไม่ยุ่งกับแกอีกแล้ว!”
“เพราะงั้นอย่าฆ่าฉันเลยนะ อย่าฆ่าฉันเลย!”
เขาก้มหน้าร้องไห้ออกมาทั้งน้ำตาเปรอะหน้า
อีกด้านหนึ่ง ชายหนุ่มทำราวกับว่าไม่เคยได้ยินคำพูดนี้ ขณะฝีเท้าก้าวเดินไปหาอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ
“ตายซะ!”
ฉู่โม่วสะบัดฝ่ามือเข้าใส่เป้าหมา
