านนอก ให้ผมปล่อยเข้าไปไหมครับ?”
“จากตำหนักมหาวรยุทธ์เหรอครับ?”
ฉู่โม่วถามทวนก่อนจะคิดตาม
‘หรือว่าเจียงเย่วเหยาส่งใครมาที่นี่นะ?’
คิดได้ดังนั้นจึงตอบข้อความกลับไป “ถ้ายังไงรบกวนคุณหยางให้เขาเข้ามาเลยก็แล้วกันครับ”
“เข้าใจแล้วครับ”
หยางเซียวส่งข้อความกลับมา
…
ที่หน้าประตูย่านรุ่งอรุณ
หยางเซียวเก็บกำไลลงไปก่อนจะหันไปพูดกับผู้ที่ยืนรอเบื้องหน้า “คุณฉู่อนุญาตให้เข้าไปด้านในแล้วครับ เพราะงั้นสามารถเข้าไปได้เลย… มันเป็นหน้าที่ของผมน่ะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะดูแคลนคุณหรอกนะครับ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ”
ผู้ปลุกพลังคนนี้เป็นเพียงจ้าวยุทธ์เท่านั้น
แถมเมื่อตอนอยู่ต่อหน้าหยางเซียว เขาก็ไม่ได้ปลดปล่อยกลิ่นอายพลังขั้นราชันย์ยุทธ์ออกมาแต่อย่างใด เพียงแค่แสดงท่าทีสงบใส่เท่านั้น
แต่ถึงอย่างนั้น…
เพราะคนคนนี้เป็นถึงผู้จัดการตำหนักมหาวรยุทธ์ ดังนั้นต่อให้ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากนัก แต่สถานะก็ย่อมไม่ธรรมดา
แม้แต่หยางเซียวยังไม่กล้าที่จะแข็งข้อใส่
หลังฟังที่หยางเซียวพูดแล้ว ผู้ปลุกพลังคนนี้ก็เพียงแค่พยักหน้าน้อย ๆ และเตรียมจะเดินเข้าไป
ทว่าตอนนั้นเอง หยางเซียวถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเสียก่อน “เอ่อ พอจะถามได้ไหมครับว่ามาหาคุณฉู่เพราะอะไร? หรือว่าจะมาเชิญเขาไปเข้าร่วมกับตำหนักมหาวรยุทธ์เหรอครับ?”
“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะ”
ผู้ปลุกพลังคนนั้นตอบเสียงเบา “ฉันแค่รับคำสั่งมาจากท่านประมุขกับคุณหนูให้มาส่งของให้กับคุณฉู่
