สั่นสะเทือนแล้วกระจายไปทั่วร่างกายด้วย
จังหวะต่อมา
ดวงตาของฉู่โม่วมืดดับไป ส่วนสติของเขาได้ไปโผล่อยู่ในสถานที่ที่แสนวิเศษแห่งหนึ่ง
มันเป็นเขตแดนที่กว้างขวางไร้ขอบกั้น ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยความวุ่นวายจนแยกได้ยากว่าตรงไหนคือทิศทางไหน เวลาเท่าไรและกำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ณ จุดกึ่งกลางของจักรวาลที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายนี้ มีวัตถุลึกลับบางอย่างกำลังหมุนวนไปมาอยู่ช้า ๆ
แต่ไม่ว่าฉู่โม่วจะเพ่งมองมันขนาดไหน เขาก็ทำได้เพียงเห็นสิ่งนั้นได้จาง ๆ เท่านั้น
“นี่คือ… สมองของฉันเหรอ?”
เมื่อมองยังภาพเบื้องหน้า ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในห้วงจิตของฉู่โม่ว
และในตอนนี้
ดวงแสงสีทองก็วิ่งผ่านความวุ่นวายรอบตัวและเข้ามายังที่แห่งนี้ ฉู่โม่วมองแสงนั้นก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ยังวัตถุลึกลับตรงกลางจนกระทั่งยืนชิดติดกัน
ทันทีทันใด
ความเจ็บปวดที่รุนแรงพลันแล่นไปทั่วร่าง
ความเจ็บปวดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบนร่างกายของเขาเท่านั้น แต่ยังรุนแรงเสียจนสติของฉู่โม่วพลอยขาดสะบั้นไปด้วย!
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถมองเห็นมันได้ด้วยตาเปล่า
แต่สัมผัสได้ว่าปฐมวิญญาณในร่างกำลังสั่นเทา ราวกับว่าตอนนี้กายหยาบกำลังแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้ว
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังกัดฟันสู้
ร่างที่สั่นเทาก้มหลังลง
นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะสามารถปลุกจิตวิญญาณให้ตื่นขึ้นมาได้ หากพลาดครั้งนี้ไป บางทีเขาอาจไม่ได้เข้าใกล้การที่จะเป็นผู้ใช้จิตวิญญาณได้อีกเลย!
เพราะงั้นแล้ว ต่อ
