ดตลอดเวลา
ใช่แล้ว เจ้านกนี่กำลังหงุดหงิด
“จ้า ๆ แม่นกช่างพูด เอานี่ไปค่าปิดปาก”
ฉู่โม่วรีบหยิบเอาผลวิญญาณออกมาจากมิติพกพาเต็มกำมือแล้วยื่นให้อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ
“ฮึ่ม!”
ทว่าอาไต๋กลับเลือกที่จะเมินเฉย “อย่าคิดนะว่าผลวิญญาณจะสามารถซื้อใจข้าได้!”
ได้ยินเช่นนั้น ฉู่โม่วก็หยิบเอาผลไม้วิญญาณสีฟ้าสว่างออกมาอีกลูกหนึ่ง ซึ่งผลวิญญาณลูกนี้ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนมากกว่าเดิม
“ฉันไม่ใช่นกแบบนั้นสักหน่อย! อย่ามาดูถูกกันนะ!” อาไต๋เหลือบมองแล้วยังคงทำเมินเฉยเช่นเดิม
คราวนี้ฉู่โม่วไม่พูดอะไรต่อ เขาหยิบเอาขวดน้ำหัวใจโลกาออกมาจากมิติพกพา
เห็นเช่นนั้น
คราวนี้วิหคล่าสมบัติถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงไป “ถะ ถะ ถ้างั้น… ข้า… ให้อภัยก็ได้…”
ภายหลังจากที่พูดเสร็จแล้ว มันก็รีบบินเข้ามาและดื่มกินของเหลวภายในขวดแก้วนั้นอย่างมีความสุขทันที
ฉู่โม่วมองนกน้อยบนฝ่ามือ ก่อนจะสัมผัสลงไปบนหน้าผากเล็ก ๆ ของเจ้าหล่อนและลูบไปมาเบา ๆ
เมื่อนึกย้อนกลับไปสมัยที่เขาเพิ่งจะได้อาไต๋มาเป็นอสูรรับใช้ใหม่ ๆ
มันเป็นนกที่ดูมีแววเจริญเติบโตไปได้อีกหลายขั้นนัก และก็เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ เพียงไม่นานนกอสูรนักล่าสมบัติตนนี้ก็กลายเป็นสัตว์อสูรระดับ 3 เข้าไปแล้ว
ถึงแม้ว่าด้วยความแข็งแกร่งของมันจะไม่ได้ช่วยอะไรฉู่โม่วได้ในปัจจุบันนี้
แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์
บางทีในอนาคต เมื่อสามารถกลายเป็นสัตว์อสูรระดับ 5 ได้แล้ว อาจจะมีอีกหลายอย่างที่มั
