เอาไว้ด้วย
“ฉู่โม่ว! ในที่สุดเจ้าก็โผล่มาแล้วสินะ!”
เมื่อหันมองร่างของฉู่โม่วที่ปรากฏขึ้นมา รอยยิ้มบ้าคลั่งก็เผยขึ้นบนใบหน้าของฉูซงไปด้วย “ข้าขอเดาเลยนะ ว่าไอ้วิชาประหลาด ๆ นั่นของเจ้าคงจะใช้ไม่ได้แล้วละสิ!”
“จะใช้ได้หรือไม่ได้แล้วมันจะทำไมน่ะ?”
“การจะฆ่าคนอย่างนายมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับหั่นไก่สักเท่าไรหรอก”
ชายหนุ่มพูดอย่างใจเย็น
“เจ้านี่ช่างโอหังเสียจริง!”
ฉูซงแสยะยิ้ม “คิดว่าเจ้าเพียงคนเดียวจะเอาชนะพวกข้าได้หรือยังไง!?”
“ดูอย่างกู่ชางสิ! ขนาดตอนแรกยังดูเหนือกว่าพวกข้าแท้ ๆ ครู่เดียวก็กลายเป็นหมูในอวยไปเสียแล้ว ยังไงเสียตอนนี้ข้าก็ยังมีจ้าวยุทธ์อสูรอยู่เคียงข้างถึงสองตน ตราบใดก็ตามที่พวกข้าทั้งสามร่วมมือกันฆ่าเจ้าละก็ ต่อให้มีเจ้าอีกสักสิบคนก็ไม่คณนามือพวกข้าหรอก! เจ้าพวกหนอนแมลงเอ๊ย!”
พูดจบ…
ฉูซงก็ไม่ได้ลีลาเยอะ เขายกกระบี่ยาวในมือและชี้ไปยังฉู่โม่ว
ขณะเดียวกันก็ตะโกนเสียงดัง “ไปฆ่ามันพร้อม ๆ กันเลย!”
เขาพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงราวกับกลัวว่าจะเสียโอกาส เพราะในตอนนี้ ฉูซงเชื่อเต็มอกว่ากระบวนท่าประหลาดที่ฉู่โม่วใช้น่าจะกำลังรอฟื้นพลังแน่ ๆ ดังนั้นเขาจะไม่ยอมให้ฉู่โม่วมีโอกาสได้ใช้กระบวนท่านั้นอีกครั้ง
สิ้นเสียง
ทั้งฉูซงและจ้าวยุทธ์อสูรอีกทั้งสองตนก็ใช้กระบวนท่าโจมตีพร้อม ๆ กันทันที
“ผ่าจันทรา!”
“หมัดคชสาร!”
“ฝ่ามืออสูรพิฆาต!”
กระบวนท่าที่รุนแรงทั้งสามท่าพุ่งเข้ามาพร้อม ๆ กัน ด้วยกล
