จริง ๆ ครับ!”
ผู้ยิ่งใหญ่!
ทันทีที่ถ้อยคำนี้เปล่งออกมา เหล่าผู้ที่ได้ยินต่างก็พากันนิ่งเงียบ
ภายในฐานจินหลิงแห่งนี้ผู้ที่จะถูกเรียกว่า ‘ผู้ยิ่งใหญ่’ ได้นั้นจะมีแต่จ้าวยุทธ์เท่านั้น!
ดังนั้นนี่ก็หมายถึง…
เด็กหนุ่มที่ดูจะเป็นเพียงผู้ปลุกพลังวัยเยาว์นี่คือจ้าวยุทธ์งั้นเหรอ!?
กึก ๆ
ปรมาจารย์ยุทธ์ผู้รับหน้าที่เฝ้าประตูเมือง ในที่สุดก็ต้องลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้น เสียงฟันในปากกระทบกึกกัก
และบนใบหน้าของเขา สีหน้านั้นกำลังแสดงออกถึงความสิ้นหวังสุด ๆ!
“นะ… นี่ฉันเพิ่งจะข่มขู่จ้าวยุทธ์ไปงั้นเหรอ!?”
ทันทีที่คิดได้เช่นนั้น ห้วงจิตก็สั่นสะท้านไปหมด ถ้อยคำที่ไม่กล้ากล่าวถูกเก็บไว้ในใจอยู่เต็มไปหมดด้วยความหวาดกลัว จิตใต้สำนึกตระหนักได้แล้วว่าตนเองทำอะไรพลาดไป “ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่ กระผมผิดไปแล้วครับ! ได้โปรดให้อภัยด้วยเถิดครับ! ยกโทษให้ผมด้วยนะครับ!”
เขากล่าวขอร้องอยู่เช่นนั้น
ทว่าฉู่โม่วกลับไม่ได้สนใจมองอีกฝ่ายเลย กลับกันเขาเลือกที่จะหันไปมองเสิ่นซวินแล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
ภายหลังจากที่ฟังเรื่องทั้งหมดจบแล้ว เสิ่นซวินก็ตกอกตกใจขึ้นมาทันที
เขาไม่คาดคิดเลยจริง ๆ ว่าจะมีปรมาจารย์ยุทธ์คนไหนที่กล้ามาข่มขู่จ้าวยุทธ์อยู่บนโลกใบนี้
อายุขัยเยอะเกินไปเลยอยากหาที่ตายที่ทำให้โลกต้องจดจำหรือไงน่ะ?
ที่แผ่นหลังเสิ่นซวิน เหงื่อเย็น ๆ จำนวนมากมายผุดขึ้นอาบเสื้อผ้าของเขาจนชุ่มไปหมด
“ถ้ายังไง ช่วยใจเย็นลงก่
