อนนะครับคุณฉู่โม่ว เรื่องของเจ้าคนที่มีตาหามีแววไม่คนนี้… ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวกระผมจะจัดการให้เอง แล้วจะไม่ใช้ไม้อ่อนด้วยครับ!”
ฉู่โม่วพยักหน้า จากนั้นก็หันไปถามช่ายเฟิงต่อ “พวกนายต้องจ่ายค่าเข้าเมืองกันเท่าไหร่นะ?”
“สะ… สามล้านหินปฐมกาลระดับครับ…”
ช่ายเฟิงสะดุ้งแล้วรีบตอบไป
ฟังเสร็จฉู่โม่วก็หยิบเอาหินปฐมกาลระดับกว่าสามล้านก้อนออกมาจากกระเป๋าเก็บ และส่งมันให้ช่ายเฟิงเพื่อให้เจ้าตัวนำมันไปส่งให้เสิ่นซวินอีกที
“ไม่… ไม่ครับ ผู้ปลุกพลังที่คุณฉู่โม่วพามาไม่จำเป็นต้องจ่ายภาษีค่าเข้าเมืองครับ”
เสิ่นซวินรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว
กล้าเก็บก็บ้าแล้ว
ในตอนนี้ จะมีใครบ้างที่กล้ารับหินปฐมกาลจากฉู่โม่วเช่นนี้?
กระนั้นฉู่โม่วก็ยังดึงดันที่จะยัดหินปฐมกาลเหล่านั้นให้กับเสิ่นซวิน จากนั้นก็พาช่ายเฟิงและน้อง ๆ เดินเข้าฐานไป
รอจนกระทั่งฉู่โม่วเดินลับตาไปแล้ว
เสิ่นซวินก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอกและปาดเหงื่อที่ไหลซึมท่วมหน้าผากออก
จากนั้นเขาก็หันกลับมามองปรมาจารย์ยุทธ์ที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ทันใดนั้นความโกรธของเขาก็พลันลุกกลับขึ้นมา
“เอาล่ะ เจียงเกิง ถ้านายอยากจะหาที่ตายนักก็พูดมาตรง ๆ นี่ถึงขนาดไปข่มขู่จ้าวยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่เลย นายคิดว่าตัวเองกล้าดีมาจากไหน ฮะ!”
“เพราะงั้นฉันจะสนองความต้องการของนายเอง เลิกฝึกฝนแล้วไปทัวร์นรกซะ!”
เสิ่นซวินพูดด้วยความโกรธ
ในทันทีที่เขาพูดไปเช่นนั้น
ปรมาจารย์ยุทธ์นาม
