ดกลัว เขาจึงพูดออกมาทันที “ค… คุณครับ ฉันมาจากตระกูลสวี่อันสูงส่งเลยนะ ไม่กลัวว่าถ้าลงไม้ลงมือกับฉันไปแล้วมันจะทำให้ตัวนายเองต้องตกระกำลำบากหรือยังไง?”
“พ่อบ้านของฉันต่างบาดเจ็บหนักกันหมดแล้ว ทำไมพวกเราไม่หันมายุติเรื่องนี้กันล่ะ? นายคิดว่าไง? เป็นเรื่องที่ดีไหม? ไม่ต้องกังวล ฉันไม่แว้งกัดทีหลังแน่ ๆ!”
ฉู่โม่วไม่ได้ตอบอะไร ร่างกายของเขาปรากฏตัวเสมือนภาพฉายและเดินตรงไปยังนายน้อยฉีหลิน
ภายในหัวของเขายังคงไม่ปล่อยวางเรื่องเด็ดหัวนายน้อยหนุ่มคนนี้ขณะเดินตรงไปเช่นนั้น
ในเมื่ออีกฝ่ายบอกเองว่าเสียหน้า ยังไงพวกนี้ก็ไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่ถ้ายังไม่ตาย!
ส่วนเรื่องที่ฉีหลินพูดนั้น เด็กแรกเกิดยังรู้ว่าโกหก!
หากฉู่โม่วปล่อยให้คนนี้มีชีวิตรอดต่อไปอย่างที่ว่า เขาจะต้องกลับไปแล้วส่งนักฆ่าระดับพระกาฬจากในตระกูลมาตามล่าและพยายามฆ่าฉู่โม่วเรื่อย ๆ แน่!
“ถ้างั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ… ไปตายซะ!”
เมื่อเห็นว่าฉู่โม่วอยากจะฆ่าตนให้ได้จริง ๆ นายน้อยหนุ่มก็เปลี่ยนสีหน้ากลับไปเป็นร้ายกาจ และหยิบเอากระบี่ออกมาจากถุงเก็บของเพื่อหมายจะฆ่าฉู่โม่วให้ได้ก่อน
จังหวะที่กระบี่ถูกชักออกมานั้นเอง กลิ่นอายแห่งคมกระบี่ก็พวยพุ่งออกมาห่อหุ้มร่างของเขาไว้ด้วย พลังที่เอ่อล้นของอัจฉริยะแห่งฐานจินหลิงพวยพุ่งไปในอากาศเสมือนเงา น้อยคนนักที่จะหาทางรับมือมันได้
“เหอะ ขอดูหน่อยซิ ว่านายน้อยตระกูลหนอนแมลงสามารถทำอะไรฉันได้บ้าง!
