ที่สุดนะ!”
“เข้าใจแล้ว”
ผู้ฟังพยักหน้า
หลังจากที่ได้รับคำตอบจาก หมัวซานซานก็โล่งใจและเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปในประตูมิติก่อน
ฉู่โม่วก้าวตามหลังเธอไปติด ๆ
ทันทีที่ก้าวเข้าไป เขาก็สัมผัสได้ถึงอาการปวดหัวหนึบและโลกกลับตาลปัตร ราวกับว่าเพิ่งข้ามผ่านพื้นที่อะไรบางอย่างที่ต่างกันมาก เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง… เขาก็เห็นว่าทัศนียภาพตรงหน้าเปลี่ยนไป
…
ในเขตแดนลับ
ณ เทือกเขาที่เคยไร้ซึ่งผู้คน
เสียงพลันดังขึ้นและรอยแยกกลางห้วงมิติก็ปรากฏให้เห็น
หลังจากผ่านไปสักพัก รอยแตกก็ขยายใหญ่ขึ้นราวกับว่ากำลังจะมีอะไรบางอย่างโผล่ออกมา
ตู้ม!
ร่างหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากรอยแยก
คนนั้นคือฉู่โม่วนั่นเอง!
ร่างนั้นร่วงลงบนพื้นดิน และค่อย ๆ หายวิงเวียนจากการข้ามมิติ ก่อนเริ่มมองไปโดยรอบ
ความสามารถในการสัมผัสผ่านห้วงมิติแผ่กระจายออกไป และพื้นที่โดยรอบรัศมีห้าสิบเมตรล้วนตกอยู่ภายใต้จิตสัมผัสของเขา
“ตอนนี้ไม่มีอันตรายอะไร”
หลังจากที่ยืนยันความปลอดภัย ฉู่โม่วก็โล่งอก
เขาไม่รู้ข้อมูลเกี่ยวกับเขตแดนลับนี้มากนัก และส่วนมากก็ได้ยินมาจากปากของหมัวซานซาน
หนังสือบนโลกใบนี้แทบไม่มีข้อมูลเรื่องของเขตแดนลับอยู่เลย ถึงแม้จะมี …พวกมันก็มักจะถูกปกปิดเป็นอย่างดี
ในตอนแรก ฉู่โม่วยังคงสงสัยว่าทำไมเรื่องของเขตแดนลับถึงถูกบันทึกไว้น้อยขนาดนี้
แต่เหตุผลมันก็ชัดเจนในทันที
เขตแดนลับนั้นล้ำค่าและเป็นของกองกำลังขนาดใหญ่เท่านั้น แค่สถานการณ์ตอนนี้ก็สา
