รปะทะได้ก่อนที่พวกมันจะรู้สึกตัวเสียอีก
การทำเช่นนี้ได้เป็นเรื่องยากมาก และหากจำเป็นต้องเผชิญหน้า แม้พวกเขาจะมีมากพอโค่นสัตว์อสูรเหล่านี้ได้ก็จริง แต่มันจะทำให้การเดินทางล่าช้าลงไปด้วย ยังไงเสีย… ตอนนี้งานหลักของพวกเขาก็คือเดินทาง เรื่องอื่นปล่อยไว้ทีหลังจะดีกว่า!
เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่ตะวันจะโผล่พ้นขอบฟ้า ทีมเฉพาะกิจก็เริ่มเดินทางกันต่อแล้ว…
และเช่นเดิม เมื่อตะวันเริ่มจะลาลับเส้นขอบฟ้า พวกเขาก็หยุดตั้งแคมป์กันอีกครั้ง
ไม่นานนัก การเดินทางก็เข้าสู่วันที่สี่…
ตอนนี้พวกเขาอยู่ไม่ห่างจากฐานฉางเฟิงแล้ว คาดว่าวันพรุ่งนี้คงจะถึง!
บางทีอาจเพราะการเดินทางเป็นเวลายาวนานนี้กำลังจะจบลง หรือไม่ก็เพราะการเดินทางนี้มันราบรื่น จึงทำให้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์มากฝีมือทั้งหลายรู้สึกผ่อนคลายกันเป็นอย่างมาก
ทันใดนั้นเอง
ฟุบ!
จู่ ๆ ผู้ฝึกยุทธ์ที่ตามมาด้านหลังที่ถูกสายลมพัดผ่านนั้นก็ชะงักงัน เขามีท่าทีเหมือนหายใจไม่ออก ร่างสั่นไปทั้งตัวก่อนจะขยายใหญ่… ใหญ่ขึ้น…
ก่อนจะระเบิดออกมา!!
ละอองเลือดกระจายไปทั่วราวกับเป็นหมอกสีแดงที่จางหายไปในอากาศ!
สิ่งนี้ทำเอาทุกคนตื่นตระหนก
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
“ทำไมจู่ ๆ ฮ่าวหนานก็ตายแบบนี้!?”
“เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงแล้วไม่ใช่เหรอ? เกิดอะไรขึ้นกับเขา!”
“นี่มันบ้าอะไรกัน!?”
“เมื่อกี้ฉันเห็นควันสีขาว ๆ พุ่งผ่านพวกเราไป ควันนั่นไม่โดนฉันหรอก แต่ไปโดนฮ่าวหนานแทน จากนั้น…”
เหล่าผู้ฝึ
