เขาให้ขยับตัวไม่ได้
ครืน!
เมื่อทุกอย่างถูกกลั่นแน่นจนได้ที่ เสียงคมกระบี่ที่ถูกขูดลากไปกับพื้นก็ดังขึ้นมา
กระบี่ของฉู่โม่วที่อยู่ในฝักมาตลอด ในที่สุดก็ถูกชักออกมาด้วยการตวัดเพียงครั้งเดียว
คลื่นพลังรูปลักษณ์คล้ายคมมีดพวยพุ่งออกมาด้วยจำนวนที่น่าตกใจ ความเร็วของมันไม่ได้ต่างอะไรกับสายลมในพายุใหญ่ที่กู่คำรามและกลืนกินบ้านเมืองเลย!
ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา!
โจวเฉิงเห็นเพียงลำแสงสีเงินที่พุ่งใส่ตน เขาก็รีบตอบสนองด้วยการยกกระบี่ขึ้นต้าน!
ทว่าเมื่อคมกระบี่ทั้งสองปะทะกัน ฝั่งที่เป็นกระบี่จากคลื่นพลังเป็นฝ่ายแตกตัวออก …มันเหมือนจะสลายไป ทว่าแท้จริงแล้วเพียงแค่เพิ่มจำนวน! แล้ววกกลับมาโจมตีเขาใหม่อีกครั้งหนึ่ง!!
ช่างเป็นกระบวนท่าที่น่ากลัวจริง ๆ!
ไม่เพียงเท่านั้น คมกระบี่แต่ละอันยังเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอัดแน่นอีก!
ยิ่งกว่านั้น…
คมกระบี่เหล่านี้… ยังหยุดไม่ได้!
เคร้ง! เคร้ง!
ภายใต้การโจมตีที่ต่อเนื่องและรุนแรงเช่นนี้ แม้แต่รัศมีของโจวเฉิงที่คอยห่อหุ้มให้พลังแก่ตัวเขายังไม่สามารถทานไว้ได้นานนัก ราวกับว่ามันถูกสะบั้นขาดอยู่ทุกครั้งที่ถูกคมกระบี่เชือดเฉือน!
“ไม่ดีแล้ว”
“ต้องถอยจริง ๆ!”
ถ้อยคำที่เอ่ยกับตัวเอง แสดงให้เห็นว่าโจวเฉิงหวาดกลัวและต้องการจะถอยออก
แต่ก่อนที่จะได้ยอมแพ้ กระบี่เล่มยาวในมือก็ถูกคลื่นพลังเหล่านั้นอัดกระแทกจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ
นอกจากนี้ คลื่นกระบี่จะทำลายกระบี่ของชายสูงวัย
