ไปแล้ว มันยังพุ่งเข้ามาจู่โจมเขาอย่างต่อเนื่องทั้งที่มันควรจะหมดพลังไปแล้วด้วยซ้ำ!
คลื่นกระบี่เหล่านี้เสมือนเครื่องจักรที่ใช้สับฟันเป้าหมาย แม้ร่างกายเขาจะยังถูกชั้นพลังปกป้องไว้อยู่ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าฉู่โม่ว ชั้นพลังเหล่านี้ก็แค่เครื่องซื้อเวลาหายใจ
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น
ครู่หนึ่งผ่านไป
สวบ!
เสียงของกระบี่เข้าฝักดังขึ้น
ราวกับกาลเวลาหยุดชะงัก
ฉู่โม่วไม่หันไปมองสภาพของโจวเฉิงที่ถูกคลื่นกระบี่รุมทึ้งแต่อย่างใด เขาทิ้งชายคนนั้นไว้เบื้องหลัง
และตอนนั้นเอง
ตึก!
โจวเฉิงคุกเข่าลงไปกองกับพื้นด้วยแววตาว่างเปล่า
ลำคอปรากฏสีของเลือดที่เริ่มแตกกระจายอยู่ภายใต้ผิวหนังปาดไล่จากฝั่งซ้าย… ไปขวา และเริ่มกระจายไปทั่วทุกแห่ง!
หยาดเลือดเริ่มซึมออกมาจากผิวในส่วนที่คั่งแดง
“เป็นไปไม่ได้…”
อุณหภูมิภายในร่างชายสูงวัยลดลงอย่างรวดเร็วราวกับเลือดที่ไหลซึมออกมาเป็นตัวระบายความร้อน โจวเฉิงใช้แรงฮึดสุดท้ายเพื่อจะพูดสี่พยางค์อย่างยากลำบาก
สิ้นเสียงลง
ตึง!
เสียงวัตถุขนาดใหญ่ล้มลงไปกับพื้น… เป็นร่างของโจวเฉิงนั่นเอง!
เขาไม่ขยับเขยื้อนใด ๆ อีกต่อ ไป
ความฝันของเขา ความทะเยอทะยาน ทุกอย่างจบลงที่พื้นตรงนี้
ลมหายใจสุดท้ายของชายผู้เสียลูกหมดลง
โจวเฉิงตายโดยสมบูรณ์!!
…
หลังจากที่สังหารฝ่ายตรงข้ามแล้ว มันก็ถึงเวลาปล้นสะดมตามระเบียบ
ฉู่โม่วกลับเข้าไปในคฤหาสน์หลังโตแล้วเดินหาห้องเก็บของของที่แห่งนี้ เพื่อจะดูว่า
