บทที่ 94
ทหารยามกองพันอักษรปฐมนายหนึ่งเหลือบมองพระหนุ่ม จำสถานะของอีกฝ่ายได้ พยักหน้า ก็หันหลังเข้าสู่ตำหนักใจเพชรเพื่อแจ้งข่าว
ไม่นานนัก เด็กหนุ่มในชุดคลุมสีครามที่คลุมทับด้วยจีวรสีดำเหลืองครึ่งท่อน ก็เดินออกมาจากตำหนักใจ
เขารูปร่างสูงโปร่ง คิ้วกระบี่ตาดารา ใต้สันคิ้วที่คมคาย คือดวงตาทั้งสองข้างที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยว
ที่เอวคาดกระบะ ท่วงท่าสง่างาม ราวกับมังกรผยอง
“ศิษย์พี่เฉิน”
เมื่อเห็นพระหนุ่ม เซียวจื่อเจี๋ยก็พยักหน้าเล็กน้อย
“เซียวจื่อเจี๋ย ท่านยังจำข้าได้หรือไม่?”
หญิงสาวงดงามข้างๆ เอ่ยขึ้น จ้องมองเด็กหนุ่ม ดวงตาทั้งสองข้างก็พลันสว่างวาบขึ้นมา
เซียวจื่อเจี๋ยเหลือบมอง ขมวดคิ้ว “ท่านคือ?”
“1 ปีก่อน ที่สันเขาเมเปิลเขียว!”
ในแววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง “ท่านยังจำได้หรือไม่?”
“สันเขาเมเปิลเขียว…” ในแววตาของเซียวจื่อเจี๋ยปรากฏร่องรอยของการหวนรำลึก ครุ่นคิด “อสูรที่นั่นดูเหมือนจะถูกกำจัดจนหมดสิ้นแล้ว”
“คือข้าเอง ซุนเสวี่ยเยว่ ตอนนั้นท่านช่วยข้าต้านทานการโจมตีของอสูรงูวายุหยินตนนั้นไว้ หากไม่มีท่าน ตอนนั้นข้าคงจะตายไปแล้ว!” ซุนเสวี่ยเยว่รีบกล่าว
เซียวจื่อเจี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย มองนา
