งแวบหนึ่ง “ท่านมาที่นี่คือ?”
“ข้าเคยพูดไว้ในตอนนั้นว่า ข้าจะตอบแทนบุญคุณของท่านอย่างแน่นอน ข้าซุนเสวี่ยเยว่ชาตินี้จะไม่แต่งให้ใครนอกจากท่าน!”
บนใบหน้าของซุนเสวี่ยเยว่ปรากฏรอยแดงเขินขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่ก็ยังคงรวบรวมความกล้ากัดฟันกล่าวออกมา
“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ท่านคือมาเพื่อที่จะเนรคุณ?”
เซียวจื่อเจี๋ยเลิกคิ้ว
ซุนเสวี่ยเยว่: “…”
พระหนุ่มข้างๆ มองเซียวจื่อเจี๋ยด้วยสายตาที่ทึ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่งดงามถึงเพียงนี้ กลับสามารถพูดคำพูดที่โหดร้ายเช่นนี้ออกมาได้ ศิษย์น้องผู้นี้สมแล้วที่เป็นศิษย์สายตรงของพระพุทธองค์
“ข้าเพียงแค่อยากจะตอบแทนท่าน...” ซุนเสวี่ยเยว่กัดริมฝีปาก กล่าวอย่างน้อยใจ
นางเดินทางมาไกลนับพันลี้ อาศัยความสัมพันธ์ขึ้นเขามา กลับต้องมาเจอกับใบหน้าที่เย็นชาเช่นนี้
“ตระกูลของท่านเป็นอย่างไร?”
เซียวจื่อเจี๋ยไม่หวั่นไหวกับท่าทางที่น่าสงสารของหญิงสาว เพียงแค่ถามอย่างสงบ
ซุนเสวี่ยเยว่ชะงักไปเล็กน้อย รีบกล่าว “ตระกูลซุนของข้าที่เมืองเมเปิลขาวเป็นตระกูลอันดับหนึ่ง บิดาของข้าคือเจ้าตระกูล ตอนหนุ่มๆ ก็เป็นขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว ท่องเที่ยวสี่ทิศ คบหาสหายกว้างขวาง ตอนนี้ก็ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขต
