ู้จะช่วยยังไงจริง ๆ ขอโทษด้วยนะ”
พูดเช่นนั้นแล้วเจ้าตัวก็รีบเดินจากเธอไปทันที
ส่วนผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ที่ได้ยินรายละเอียดนั้นต่างก็เดินหนีเด็กสาวกันไปด้วย
ผู้ปลุกพลังคนอื่นที่มองสถานการณ์นี้อยู่ข้าง ๆ ฉู่โม่วก็ได้แต่ถอนหายใจ “พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็อดสงสารเธอไม่ได้เหมือนกันนะ… ทั้งพ่อและแม่ของเธอล้วนแต่ล้มหายตายจากตั้งแต่เธอยังเด็ก ทำให้ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า แม้ในภายหลังจะมีคนมารับเลี้ยงไป แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าแม่เลี้ยงของเธอก็ดันมาป่วยติดเตียงอีก ไหนจะบ้านช่องที่พังแล้วพังอีกจนหลบฝนแทบไม่ได้…”
“เพื่อที่จะรักษาอาการป่วยของแม่เลี้ยง เด็กคนนี้เลยมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้หลายวันแล้วล่ะ แต่ก็นะ อย่างที่เห็นนั่นแหละ ภารกิจของเธอน่ะไม่มีใครสนใจเลย”
“เหตุผลหลัก ๆ ก็น่าจะเพราะว่าอสรพิษสองหัวนั้นแข็งแกร่งเกินไป แล้วก็ที่อยู่อาศัยของมันยังคลุมเครืออีก หายาก แข็งแกร่ง ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนฉันก็คิดว่ามันไม่คุ้มค่าที่จะรับงานจริง ๆ”
“น่าสงสารมาก”
“จะว่าไป ไข่สัตว์ที่เธอนำมันมาเป็นของรางวัลนั่น เห็นมีคนบอกว่าเธอเก็บมันมาตั้งแต่เธอยังเด็กเลยหรือเปล่า? นี่มันก็ตั้งสิบกว่าปีแล้วนะ ยังไม่ฟักอีกเหรอ? หรือว่ามันจะเป็นตัวอะไรที่ยิ่งใหญ่กันนะ?”
“นี่นายเองก็เพ้อเจ้อเหมือนกันนะเนี่ย มันจะเป็นไข่อะไรได้อีกนอกจากไข่สัตว์ทั่ว ๆ ไป? ถ้าเป็นของดีจริง ๆ นายคิดว่ามันจะอยู่กับเธอมาจนถึงตอนนี้เหรอ?”
“เห็นด้วย!”
ผู้ปลุกพล
