“เสื้อที่อยู่ข้างในเสื้อนอกนั่น มันคือชุดนักโทษของศูนย์ไจเจี้ยใช่ไหม?” เสิ่นชิงจู่หรี่ตา “น้องชายอูเฉวียนของเราเก่งขึ้นแล้วนะ อายุยังน้อยแต่เข้าไปถึงศูนย์ไจเจี้ยได้… นายควรสารภาพมาดี ๆ ถ้าฉันจับได้ว่านายโกหก ฉันจะหักขานายเอง”
“ผม…” อูเฉวียนก้มหน้าอย่างว่าง่าย แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด
“เพราะผู้เฒ่าหลิวโดนทำร้าย นายเลยฆ่าทั้งตระกูลเขาเลยเหรอ?”
“พวกเขาทั้งหมดเป็นคนชั่ว ทุกคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงนั้นล้วนร่ำรวยมาจากการเอาเปรียบคนอื่น ผม…”
อูเฉวียนพูดยังไม่ทันจบ ก็มีเงาร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากสำนักงานใหญ่
หลินชีเยี่ยสบตากับเสิ่นชิงจู่ จากนั้นก็ยิ้มอย่างจนใจ แล้วหยิบหนังสือแต่งตั้งออกมาจากอก
“ดูเหมือนว่าช่วงนี้พวกเราจะมีงานยุ่งแล้วละ”
