“พี่ชิงจู่!!!” อูเฉวียนเห็นใบหน้าของเขาแล้วยืนนิ่งอยู่นานกว่าจะได้สติ เด็กหนุ่มที่มักทำหน้าบึ้งตลอดเวลาคนนี้วิ่งเข้าไปหาเสิ่นชิงจู่ราวกับคนบ้า กอดเขาแน่น “พี่ชิงจู่! ผมออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งนานแล้ว แล้วก็ตามหาพี่มาตลอด… ช่วงนี้พี่หายไปไหนมา?!”
“เรื่องนั้นค่อย ๆ เล่ากันก็ได้… พวกนายสองคนปล่อยฉันก่อน ฉันเลอะน้ำตากับน้ำมูกเลอะหมดแล้ว…” เสิ่นชิงจู่มองภาพตรงหน้าอย่างจนปัญญา อยากจะหัวเราะแต่ก็เผลอทำหน้าขรึม ทำให้สีหน้าดูแข็งทื่อมาก
เขาหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากจั่วชิง แต่จั่วชิงกลับยืนยิ้มมองพวกเขา ไม่มีทีท่าจะเข้ามายุ่งเลย
ท่ามกลางเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของอูเฉวียน จั่วชิงเหลือบเห็นบางอย่าง เขาเดินไปอีกด้านหนึ่ง เก็บมีดและพู่กันที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา เป่าฝุ่นออกเบา ๆ
จั่วชิงมองดูหลินชีเยี่ยที่น้ำตาไหลนอง ยิ้มเงียบ ๆ แล้วเก็บมีดและพู่กันใส่กระเป๋า เดินออกไปคนเดียว
…
“ดังนั้น คนที่ฆ่าลูซิเฟอร์จริง ๆ คือนายเหรอ?”
หลังจากฟังเสิ่นชิงจู่เล่า หลินชีเยี่ยก็อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ แต่พอคิดดูดี ๆ ก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล
