ตอนที่เหล่าเทพแห่งต้าเซี่ยล้อมโจมตีลูซิเฟอร์ หลินชีเยี่ยก็อยู่ในเหตุการณ์ ภายใต้การโจมตีระดับนั้น การที่ลูซิเฟอร์รอดชีวิตมาได้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว พอกลับไปนรกแล้วเจอพี่คนเท่ที่เพิ่งดูดซับรากฐานเสร็จ ก็ไม่มีทางหนีรอด… เมื่อเป็นเช่นนี้ ผู้ที่ได้ประโยชน์มากที่สุดก็คือเสิ่นชิงจู่
“ถ้าไม่ได้กลืนกินเขา ฉันก็คงไม่สามารถควบคุมรากฐานนรกได้เร็วขนาดนี้ ถ้าใช้กำลังของตัวเองอย่างเดียว อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกครึ่งปีถึงจะออกมาได้” เสิ่นชิงจู่พยักหน้าพูด
หลินชีเยี่ยยิ้ม จากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จมอยู่ในภวังค์ความคิด
“เป็นอะไรไป?”
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่รู้สึกว่าการกลับมาของนายช่างบังเอิญเหลือเกิน… ไม่สิ ควรพูดว่าทุกอย่างมันช่างบังเอิญเกินไป” หลินชีเยี่ยพูดแบบทีเล่นทีจริง “พอคิดดูตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะอันชิงอวี๋กับเจียงเอ่อร์หายตัวไปจากสรวงสวรรค์จนถูกลูซิเฟอร์จับตามอง เหล่าเทพแห่งต้าเซี่ยก็คงไม่มีโอกาสทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส ถ้าลูซิเฟอร์ไม่บาดเจ็บ การกลับมาของนายก็คงต้องเลื่อนออกไปอีกครึ่งปี… แบบนี้หน่วยม่านราตรีอาจจะหายไปจริง ๆ ทุกอย่างนี่มันราวกับถูกจัดวางให้เกิดขึ้นพอดิบพอดี”
