บทที่ 1591 ผู้มาเยือนโรงพยาบาล
“นายบอกว่าเขามองกำแพงนั่นแล้วร้องไห้งั้นเหรอ?”
หมอหลี่ครุ่นคิด
“ใช่ครับ” อูเฉวียนพยักหน้า “เขาจ้องมองที่นั่นตลอด จนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน ผมอยากจะเข็นรถเข็นพาเขากลับห้องไปพัก แต่ไม่ว่าผมจะออกแรงแค่ไหน ก็เข็นรถเข็นของเขาไม่ได้…”
“แล้วยังไงต่อ?”
“…ก็ไม่มีอะไรต่อครับ ผมก็เฝ้าอยู่ข้าง ๆ เขา ยืนอยู่ที่เดิมตั้งแต่พลบค่ำจนถึงรุ่งเช้า… แต่วันนี้อากาศดูไม่ค่อยดี เมฆบังแสงอาทิตย์ยามเช้า เขาก็ยังคงรออยู่ที่นั่นอีกชั่วโมงกว่า ๆ ถึงจะยอมกลับ หลายวันมานี้ก็เป็นแบบนี้”
หลังจากฟังคำบรรยายของอูเฉวียนจบ หมอหลี่มองไปทางกำแพงสีดำแล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา
“ไม่แปลกใจเลย…”
“ที่ตรงนั้น มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”
“มันเป็นจุดเริ่มต้นของพวกเขา บางที เขาอาจจะแค่อยากมองมันอีกครั้ง… แต่น่าเสียดายที่ฟ้าไม่เป็นใจ” หมอหลี่หยุดชั่วครู่ “แต่ถ้าการทำแบบนี้จะช่วยให้เขาก้าวผ่านด่านจิตใจได้เร็วขึ้น ก็ถือว่าไม่เลวนะ”
อูเฉวียนรายงานสถานการณ์เสร็จ กำลังจะจากไป แต่หมอหลี่เรียกเขาไว้
“อ้อใช่ วันนี้จะมีแขกมาเยี่ยมหลินชีเยี่ย นายพาเขาไปพบหน่อย”
“แขกมาเยี่ยม? ผู้บัญชาการจั่วอีกแล้วเหรอ?”
