“ผมคิดชื่อหน่วยไว้แล้วด้วย เรียกว่าศาลเซียน!”
“น่าจะเป็นปีศาจมากกว่า” หลูเป่าโย่วเอ่ยเสียงเรียบ
“ศาลเซียนดีกว่า!”
“ปีศาจ”
“ฉันเป็นหัวหน้าหน่วย ฉันต้องตัดสินใจ!”
“ชั่วคราวเท่านั้นแหละน่า…”
“…”
เมื่อสมาชิกหน่วยสำรองที่หกคุยกัน บรรยากาศที่หม่นหมองก็ค่อย ๆ คึกคักขึ้น อูเฉวียนนั่งอยู่ห่าง ๆ เพียงลำพัง มองพวกเขาหยอกล้อกัน มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าดูซับซ้อน
หลินชีเยี่ยหันไปมองเหล่าวัยรุ่นที่อยู่ใต้แสงแดด สายตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
พรวด!!!
ทันใดนั้น สีหน้าของหลูเป่าโย่วพลันซีดขาว ก่อนจะกระอักเลือดออกมา ร่างล้มลงไปข้างหลังอย่างแข็งทื่อ
ปีกปีศาจที่หักขาดด้านหลังของเขา เปล่งประกายแสงสลัวออกมา
