สีเทาที่เงียบงันราวกับเถ้าถ่าน คืบคลานขึ้นมาบนร่างที่เละเทะของลูซิเฟอร์ราวกับมือนับพันที่โผล่ออกมาจากนรกแห่งความดับสูญ จิกกรงเล็บเข้าไปในร่างของเขา แปรเปลี่ยนให้เขากลายเป็นสีเทา
ความเจ็บปวดรุนแรงที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนไหลบ่าเข้าสู่จิตใจของลูซิเฟอร์ ปากที่ถูกเย็บติดอยู่ในอุ้งเชิงกรานอ้าออกอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน แต่ไม่ว่าเขาจะตะโกนอย่างไร โลกใบนี้ก็ไร้สุรเสียง เขาเหมือนคนจมน้ำที่ถูกความเงียบกลืนกิน ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งอยู่บนพื้นดิน บนยอดภูเขาซากศพ ร่างนั้นเพียงแค่มองดูเหตุการณ์นี้อย่างสงบ ไม่มีความรู้สึกใด ๆ
เขาเพียงแค่ยกมือขึ้น แล้วดีดนิ้วเบา ๆ ใส่โลกสีเทานี้
เป๊าะ
ทันใดนั้น ร่างที่เหลือของลูซิเฟอร์พลันหยุดชะงัก
รอยแยกแผ่ขยายจากกลางร่างสีเทาของเขา ในโลกแห่งความดับสูญนี้ ในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้นเบา ๆ… เขาแตกออก
ดวงตาของลูซิเฟอร์จ้องมองไปที่เสิ่นชิงจู่บนภูเขาซากศพ ปากที่แยกเป็นสองซีกอ้าหุบ ส่งเสียงคำรามเงียบงัน
ทูตสวรรค์แห่งความเงียบงัน
