เขาจำไม่ได้ว่าฟื้นคืนสติอย่างไร จำได้เพียงปีศาจที่ถูกมลทินมากมายถูกเขาทำลายในโลกแห่งความดับสูญ มือทั้งสองของเขาเปื้อนเลือด ปีกสีเทาคู่นั้นก็เช่นกัน
เมื่อเขาฟื้นคืนสติอย่างสมบูรณ์ นรกก็ว่างเปล่า ศพกองเป็นภูเขา
เขาเดินวนเวียนอยู่ในนรกแห่งความตายและการฆ่าฟันมานานจนแทบลืมไปว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร
เสิ่นชิงจู่ยืนอยู่หน้าประตู หันกลับไปมองนรกที่ว่างเปล่าและภูเขาซากศพสีเลือด ครู่หนึ่ง ก็พูดขึ้นเบา ๆ
“นรก... ก็ควรถูกทำลายเช่นกัน”
หัวใจผลึกสีดำในอกเต้นเป็นจังหวะ ส่งเสียงทุ้มต่ำ เมื่อเสิ่นชิงจู่หันหลังเดินเข้าไปในประตู โลกนรกสีเลือดนี้ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
ภูเขาแตกสลาย ท้องฟ้าถล่ม ภูเขาซากศพที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางนรกเริ่มสลายกลายเป็นอนุภาคสีเทา… โลกนี้ราวกับบ้านที่สูญเสียเสาหลัก พังทลายลงทีละส่วน ในที่สุดก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์!
ในโลกแห่งความว่างเปล่า ร่างสีแดงเข้มนั้นค่อย ๆ หายลับไปหลังประตู… เสียงพึมพำของเขาดังก้องชัดเจนในความดับสูญ
“ชีเยี่ย… ฉันกลับมาแล้ว”
