อันชิงอวี๋ยืนอยู่กับที่ ดวงตาสีเทาของเขาจับจ้องการเคลื่อนไหวของเฉาเยวียนที่คลุ้มคลั่งอย่างแม่นยำ ประกายแสงประหลาดวูบไหวในดวงตา ราวกับกำลังคำนวณบางสิ่งอยู่ในวินาทีที่คมดาบพลังอำมหิตแรกกำลังจะแตะถูกตัวเขา อันชิงอวี๋ก็เบี่ยงตัวหลบอย่างเบาหวิว คมดาบพุ่งผ่านหน้าอกไป จากนั้นเขาก็ยกมือขวาขึ้น กวัดแกว่งในอากาศ มิติรอบตัวบิดเบี้ยวทันที คมดาบที่เหลืออีกสิบกว่าดวงถูกบดขยี้จนแตกกระจายลมพายุกวาดผ่านด้านหลังอันชิงอวี๋ ร่างของเฉาเยวียนที่คลุ้มคลั่งปรากฏขึ้นจากม่านควัน เคลื่อนไหวราวกับภูตผีมือที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟอำมหิตคว้าบ่าของอันชิงอวี๋ราวกับคีมเหล็กคมดาบสีดำขนาดเท่าพระจันทร์เสี้ยวพุ่งตามมา แขนที่เปื้อนเลือดข้างหนึ่งลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าเฉาเยวียนที่คลุ้มคลั่งจ้องมองอันชิงอวี๋ด้วยดวงตาสีเลือด พูดเสียงแหบพร่าทีละคำ“ขอโทษ……ฉันต้อง……หยุดนาย……”อันชิงอวี๋มองบ่าขวาที่ว่างเปล่าของตัวเอง แม้แขนจะถูกตัดขาดในพริบตา สีหน้าของเขาก็ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ราวกับสิ่งที่ถูกตัดเป็นเพียงแขนเทียมเฉาเยวียนที่คลุ้มคลั่งไม่หยุดมือ คมดาบอีกดวงตัดผ่านความว่างเปล่า แขนซ้ายของอันชิงอวี๋ก็ถูกตัดขาดทันทีเปลวไฟสีดำพวยพุ่งในอากาศ เผาแขนที่ขาดให้กลายเป็นเถ้าถ่านเฉาเยวียนรู้ว่าด้วยความสามารถของอันชิงอวี๋ การงอกแขนใหม่เป็นเรื่องของเวลาไม่กี่วินาที ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เขาจึงไม่ปรานี“ไม่ต้องขอโทษ” อันชิงอวี๋มองดวงตาสีเลือดอย่างเย
